Haïti: Pompeii II
De doden, de overlevenden, de helpers, dat kind van anderhalf jaar.
De paniek, de tranen.
Onvoorstelbaar, maar je ziet het wél, dus toch voorstelbaar.
De vliegtuigen vliegen bijna in colonne naar Port-au-Prince.
De hulpverlening zal op gang komen.
Je hoort nu al spreken van wederopbouw ….
Wederopbouw van wat?
En hoe? Meer gewapend beton in de gebouwen?
Ik heb een idee: allemaal weg van dat godverlaten eiland. Een eiland met een beroerde geschiedenis van watersnood, aardverschuivingen, tropische stormen, orkanen en cyclonen, en dan nu ook deze aardbeving, niet de eerste, misschien wel de ergste.
Haïti, een land in armoede, met een slecht bestuur en een hopeloze economie. Niet voor niets is er een toenemende emigratie, de mensen willen weg. Ik hoop dat alle inwoners de kans krijgen om daar weg te gaan. Zoek een zonnig gebied uit zonder aardbevingen, in landen waar de levensstandaard redelijk is en het bestuur betrouwbaar. En de V.N. moge jullie daarbij helpen.
Daarna zullen we Haïti een nieuwe naam geven: Pompeii II.
Nog één ding: ik snap Koenders niet, onze Minister van Ontwikkelingssamenwerking. Dat hij namens ons allen geld geeft aan de ongelukkigen die nu opeens hun huis kwijt zijn, of kinderloos of wees zijn geworden, of verschrikkelijk verminkt en kansloos, - dat onze minister hen met enige miljoenen wil helpen, is prima,
Giro 555 Samenwerkende Hulporganisaties Den Haag
maar waarom belooft hij bij zulke acties toch altijd dat hij onze giften verdubbelt? Dat doet zo spelletjes-achtig aan, het riekt zo naar Giel Beelen en Serious Request en vroegere tv-acties. Ik zou de minister willen aanraden: geef namens Nederland aan Haïti wat je verantwoord vindt en laten de burgers geven wat hun goede hart hun ingeeft en wat hun portemonnee toelaat.
Het drama Haïti is te ernstig voor spelletjes.