De garnalen van W.A.
"Een slapende garnaal gaat naar de klote"
Zag je hoe onze kroonprins blij en verbaasd opkeek en dacht: "Hé, ben ik geestig?"
"Een slapende garnaal gaat naar de klote"
Zag je hoe onze kroonprins blij en verbaasd opkeek en dacht: "Hé, ben ik geestig?"
Vandaag pas kwam ik dit stukje tegen van een kind van 4 jaar:
Ik zocht de Volkskrant op van 24 oktober en inderdaad: hoe laat is het op die klok als je goed kijkt?
Al een paar honderdduizend Nederlanders hebben deze film over de laatste repetities van Michael Jackson gezien. De film draait maar twee weken in onze bioscopen, dus ik was er vanmiddag maar gauw bij.
Ik zag behalve jongeren tussen 10 en 15 jaar ook wat volwassenen, waaronder ook moeders met kinderen tussen vier en zeven jaar. Aan zo’n moeder met een kind van een jaar of vijf vroeg ik: "En? Kent hij Michael Jackson ook?" Zegt zij: "Ja, sinds Michael dood is, heb ik hem er veel over verteld en nou wil hij zelf deze film ook zien."
Het rook er algauw naar popcorn, dus Michael maakt snoeperig, te zien aan de restanten van popcorn op de lege stoelen in de pauze en na afloop.
Kan Michael Jackson zingen?
Een week geleden zei bioloog/schrijver Midas Dekkers op televisie: "Misschien wel, maar hij beweegt er zoveel bij".
Dat klopt.
Ik ging er dan ook vooral naartoe vanwege dat bewegen, en ik werd niet teleurgesteld: niet alleen Michael stond nauwelijks tien seconden stil, maar ook al zijn collega-dansers en danseressen sprongen en hipten en hopten en kropen en renden alsmaar over de Bühne, dus ik kreeg waar voor mijn geld.
En de kinderen in de zaal? Die hoorde je niet. Ze vonden het dus prima, neem ik aan.
Het geheim van de moonwalk heb ik niet kunnen ontdekken; daarvoor werd er te weinig gemoonwalkt.
Waar ik nieuwsgierig naar was: hoe gaat zo’n repetitie voor wat zijn laatste show had moeten worden. Hoe gaat Michael om met zijn medespelers? Ik weet het nu: heel geduldig en braaf en nederig, en zo waren ook zijn medespelers. Ze zeiden nog net niet meneer Jackson tegen Michael. Wel zei Michael iets te vaak God bless you tegen zijn acteurs als hij hun een compliment wilde geven. Zo inflateert de naam God wel heel makkelijk, maar dat God bless you zal wel een Amerikaans gebruik zijn, vermoed ik.
Bij het kijken naar deze show komen er ook nieuwe vragen bij me op: hoe zou de partituur van de liedjes er uitzien? En hoe ziet de choreografie eruit, de notering van die duizenden dansbewegingen? Bij het klassieke ballet vraag ik me dat steeds al af, maar hier helemaal. Vragen dus waar ik geen antwoord op heb gekregen.
Maar een schoon spektakel was het, van het begin tot het einde. Technici, dansers, decors, vuurbollen, rook, slagwerkdivisies, hoogwerkers, ventilators, je had in ieder geval genoeg te kijken.
Met een voldaan gevoel deed ik na afloop van de film mijn oordopjes uit. Ik probeer er maar niet aan te denken wat er deze middag met de oren van al die kinderen is gebeurd. Tegen die kinderen zeg ik maar: God bless you.
Hij werd vijf jaar geleden vermoord.
In de Volkskrant vandaag een artikel van historica Amanda Kluveld: "Praat moord op Van Gogh niet goed". Zij is het niet eens met veel rapporten en verkenningen van de WRR, de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Het betreft onderwerpen als: integratie, radicalisering en Nederlandse identiteit.
Amanda Kluveld zegt dat de WRR al vijf jaar lang verwijten maakt aan iedereen, behalve aan Mohammed B. Ook het kabinet denkt zo, aldus de historica.
Ook levert Kluveld scherpe kritiek op een onlangs gepubliceerde studie van het wetenschappelijk bureau van de ChristenUnie (CU). Kluveld waardeert het dat de CU een visie op de islam durft te formuleren, maar de passages over de moord op Van Gogh vindt zij veel te zwak.
Amanda Kluveld beëindigt haar artikel aldus:
"Vijf jaar geleden werd Theo van Gogh vermoord. Door een moslim, in naam van Allah. Niets wat de WRR, de CU of het kabinet verzint aan begrip, eufemistische beschrijvingen of oplossingen voor de spanningen, kan dat feit ongedaan maken of verzachten. Wij kunnen het alleen in al zijn naaktheid onder ogen zien."
Het artikel van Amanda Kluveld staat vandaag op pagina 7 van de Volkskrant.
In juli/augustus lopen duizenden toeristen door de straten van dit te bekende stadje. Ze slenteren, ze flaneren, ze sleuren kinderen achter zich aan. Misschien gaan ze ook met een touringcar naar de Ardennen of de Eifel. ‘s Avonds feesten ze wellicht zonder oordopjes in disco’s - of heten die dingen nu anders?
Zelden kom ik toeristen tegen in de naaste omgeving van dit stadje aan de Geul, wandelend door bossen, in natuurreservaten, het Gerendal, het Ravensbos, het Schaelsbergerbos.
Dat vind ik prima. Ze moeten het zelf maar weten. Des te meer valt er te genieten.
Gisteren: een dag zonder zon, maar een dag vol herfstkleuren. We probeerden een paadje dat we nog nooit belopen hadden. Het heet Sittarder voetpad. Een mooie naam. Zouden ze in de Middeleeuwen van hieruit zijn gaan lopen helemaal naar Sittard, 18 kilometer verderop? En dat ze het dan hier al de naam Sittard geven?
Toch niet zo gek. In Aken loopt vanaf Ponttor de Roermonder Straße. Roermond ligt 50 kilometer verderop.
"Griep is iets voor mensen in vaste dienst"
(Midas Dekkers, gisteravond bij Pauw & Witteman)
De Nationale Postcode Loterij gaf ons een ledlamp cadeau. Konden we afhalen bij Albert Heijn. Winkelwaarde van die wonderlamp: € 25,99.
(Ja, we zijn sponsor van de Nationale Postcode Loterij. Ik kan niet verdragen dat alle buren ooit de straatprijs winnen en ik niet)
We hebben al een kast vol liggen met spaarlampen die onbruikbaar zijn: ze passen niet en ze geven te weinig licht. Bovendien zijn ze ongezond als ik Britse artsen mag geloven.
Wordt de ledlamp nu de oplossing?
Dus naar de Albert Heijn. De ledlamp! Verpakt in een soort bierblikje. "6W LED; 60W gloeilamp; 90% besparing, levensduur 25 jaar".
We hebben ‘m gisteravond ingedraaid; hij háált het niet bij onze ouderwetse gloeilamp van 60W. Hij hoefde alleen maar de tafel te verlichten, waaraan je kunt eten en waarop je een krant kunt uitspreiden. Gezakt.
Zo gaat dat met een ledlamp van € 25,99. Wie interesse heeft, kan ‘m bij mij komen afhalen voor € 25,00. Hij is slechts 5 minuten gebruikt. Komt er niemand, dan gaat-ie in de doos met onbruikbare spaarlampen.
Sorry, opgewarmde aarde, nog even geduld tot er betere lampen komen.
Het is wel al lang geleden, de moord op Willem van Oranje, maar nog steeds gaan drommen mensen kijken naar de kogelgaten in die muur van het Prinsenhof in Delft.
Willem van Oranje werd volgens wat men tot nu toe weet, bij het verlaten van de eetzaal, op de trappen vermoord.
Op de muur boven de kogelgaten staat de tekst:
Hieronder staen de Teykenen der Koogelen daer meede Prins Willem van Orange is doorschoten op 10 Juley Anno 1584
Het museum is momenteel - samen met technologiebedrijf Delft Tech/Delft Forensics - bezig met een bouwhistorisch onderzoek naar de manier waarop Willem van Oranje is vermoord. Men wil meer inzicht krijgen in de vorm en indeling van de ruimte en van de trap.
Een van de vragen die men beantwoord wil zien is: zijn de kogelgaten wel de echte?
Ja, kogelgaten van 425 jaar geleden, ga dat maar eens onderzoeken.
Leon Balmaekers spoorde ons op Radio Mi Amigo in zijn minuutje Trip Tips aan om eens te gaan kijken in het Legermuseum te Delft. Dus dat deden we.
Een reis door 2000 jaar militaire geschiedenis, het museumgebouw kan er niet groot genoeg voor zijn: tanks, harnassen, uniformen, vaandels, foto’s, reuzentafels vol Romeinse legers in slagorde op formaat van speelgoedsoldaatjes, - in totaal schijnen er 400.000 objecten te zien te zijn.
Ook voor kinderen is er veel te doen. Je hoort het ook om de zoveel minuten op de intercom: dadelijk kun je zien hoe een Romein tegen een Germaan vecht. Doet me denken aan het Gaia-park in Kerkrade waar je af en toe hoort dat over tien minuten de roofvogels worden gevoederd.
Tja, kinderen en oorlog, ik weet niet wat ze van zo’n tentoonstelling leren. Als ze het leuk vinden, hebben ze niet begrepen wat oorlog is. Ik moet nu denken aan Toon Hermans die ooit op uiterst geestige wijze een soldaat speelde die met een trompetje de strijd aankondigde. Toon beeldde dit tafereel heel mooi uit - tetteretetteretééé - en zei: "Zo’n trompetje klinkt heel blij, je zou zo mee willen doen!" Geniaal van Toon Hermans.
Vooral voor kinderen is er de tentoonstelling Prins Maurits en de Tachtigjarige Oorlog. Jammer dat er iemand bij het legermuseum werkt die niet goed kan tellen. Maurits leefde van 1567 tot 1625 en kijk nou wat er op de bordjes staat:
1579 Maurits. leeftijd 12 jaar
1613 Maurits. leeftijd 48 jaar
1625 Maurits kort na zijn dood op 57-jarige leeftijd
Daar zit 2 jaar verschil in.
Ook was er dit te lezen:
Verovering van Den Bosch op de Spanjaarden Duur: 1 mei tot 14 september 1629, ruim drie maanden
Ruim drie maanden? Dan toch zeker ruim vier maanden.
Maar we hebben deze ongerechtigheden gemeld aan de verantwoordelijke man. Die liep meteen met ons mee naar de plaatsen delict. Hij was sportief, hij beloofde beterschap.
Dus, ga allemaal rustig naar het Legermuseum in Delft, maar let er dan even op of alle getalletjes kloppen.