Hoe lief is Paul de Leeuw?

Het aantal lachsalvo’s gisteravond bij Paul de Leeuw ("Lieve Paul") was niet te tellen. Ik gun het publiek zijn plezier. Maar er komt een moment dat ook dit publiek het lachen zal vergaan. Er moeten steeds meer fratsen worden uitgevonden om de lach te veroorzaken. De prikkels moeten steeds sterker worden. Dat heet verslaving.

Nooit nooit nooit heb ik Paul de Leeuw zo geniaal gek en vies zien doen als gisteravond. Ik verwachtte elk moment dat een stel ziekenbroeders hem zou oppakken en naar een kliniek brengen waar hij tot rust kan komen. Hij houdt het zo niet lang meer vol. Als ik mij vergis, sorry dan.

KZD’tje

Interessant interview in het Parool met film- en televisieregisseur Frans Weisz. Het hele interview moet u maar zelf lezen. Ik citeer slechts deze passage over de bewondering van Weisz voor Rijk de Gooijer

Frans Weisz:

"Die uitstraling. Ik weet niet wat het is. Rijk is natuurlijk super intelligent. Hij heeft het altijd meesterlijk verborgen gehouden, onder humor en drank. Als iemand mij boeken heeft aangeraden omdat er een film in zat, was het Rijk.

Dat was ook een man die een eenvoudige scène een KZD’tje noemde.
Ik: KZD’tje?
'Ja,' zei Rijk, 'kakken zonder drukken.' Het leven was een KZD’tje."

(Parool - PS van de week, 26 september 2009)

O, die Jumbo !

Al wekenlang zijn de perssinaasappels van onze Jumbo niet te persen. De Jumbo is die Supermarkt met de Zeven Zekerheden. Al maandenlang leveren de Jumbo-sinaasappels de helft tot driekwart minder sap.

Ik had daar al eens een medewerker over aangesproken en gevraagd hoe dat zat. Die jongen was toen zeer vriendelijk en bood ons meteen een nieuw net sinaasappels aan, gratis.

- Dat hoeft niet.

- Ja maar dat doen wij altijd, dat is service.
(zo leren ze het waarschijnlijk op de klantvriendelijkheidscursus)

- Ik heb liever dat u probeert te regelen dat er weer goede sinaasappels komen.
(wat ik ook zei, het kwam niet aan, maar ik kwam wel thuis met een net gratis sinaasappels dat ik niet hoefde)

Vandaag, weken later dus, gebeld. Jumbo-medewerkster:

- Ik verbind u door met de groente.
(spannend, voor het eerst in mijn leven word ik doorverbonden met groente)

De man van de groente:

-En?

- Uw perssinaasappels leveren de helft tot driekwart minder sap weet u dat?

- Nee, u bent de eerste met die klacht.
(dat zeggen ze altijd in winkels)

- Dan nog, maar weet u dat uw sinaasappels zo tot 70 % duurder worden?
(daar wist hij niets op te antwoorden en toen vroeg ik welke Jumbobestuurder in Nederland ik kon bellen om mijn klacht door te geven)

- Ik zal even het telefoonnummer gaan zoeken. Hebt u even?
(dat had ik)

- Dat nummer kan ik u niet geven, maar als u mij uw telefoonnummer geeft, wordt u teruggebeld.

- OK.
(het is nu vrijdagavond half elf; er is nog niet teruggebeld; hoe zal dit aflopen?)

Doodgaan is niet alles

Ook die advertentie van Yarden gezien met de slagzin Iedere uitvaart uniek?

Als er iets is dat voor alle mensen gelijk is dan is het wel doodgaan. Ik zou zeggen: houd het dan een beetje eenvoudig, dus niet te uniek. Maar dat kan ik net zo goed tegen de maan schreeuwen. De uitvaartenkermis wordt steeds kolderieker.

Media_httpi75photobuc_wqbuv

Wanneer het begonnen is weet ik niet, maar ik herinner me nog Pim Fortuyn en André Hazes; over Michael Jackson hoeven we niet eens te praten.

Origineel zijn is mooi, maar bij uitvaarten vind ik het vaak gênant. Ieder zijn smaak natuurlijk, maar ik ga nooit naar een uitvaart zonder een handzaam leesboek bij me. Tijdens alle flauwekul-minuten - en dat zijn de meeste - houdt dat boek mijn verstand gezond.

Bont beschilderde doodskisten, ballonnen, en dan dat applaus. Wie klapt er nou voor een dode? Alsof doodgaan kunst is. Sterven is geen kunst. Iedereen kan het.

Door een toeval ben ik in het bezit van een Muzieklijst Crematorium Heerlen. Die dateert van 1980. Daar staan de vocalisten al: Mieke Telkamp, Martine Bijl, Vera Lynn, Marco Bakker. Dat was dus nog maar 1980. Kun je nagaan wat er sindsdien bij gekomen is.

En dan al die muziektitels! Wàt een mogelijkheden. Mijn fantasie slaat op hol:

- Schlafe, mein Prinzchen, schlaf ein (voor hyperactieven)

- Legende van de twaalf rovers (voor bonusbankiers)

- Liebestraum (voor hen die er nooit genoeg van krijgen)

- Fluitconcert (voor scheidsrechters)

- Die lustigen Weiber von Windsor (voor de Meiden van Halal)

- Russisch volkslied: Dummes Mädchen (voor blonde stukken)

- An der schönen blauwen Donau (Rieu + fans)

- Jagerskoor (voor leden van het Koninklijk Huis)

- Psalmlied: Toen Israël ‘t Egyptisch rijksgebied (voor Gretta Duisenberg)

Enfin, ik krijg er bijna zin in om een unieke uitvaart op maat te organiseren. Zo zie je: decadentie ligt op de loer.

Okay, ze doen maar. Ze zullen het wel goed bedoelen. Uit eerbied voor hun overledene.

Zelf hou ik ontzettend veel van tompoezen. Moeten er nu vier tompoezen op de hoeken van mijn kist? Ideetje?

Ik ga alvast oefenen op een leuk grafschrift:

Hetzij morgenrood, hetzij avondrood,
Het maakt niks uit, ik ben toch dood.

Nog een fijne dag verder (dat zeggen ze in de winkel ook altijd)

Droog wassen ????

In allerlei kranten stond het: "Droog wassen trend in ziekenhuis".

Voordelen:

- verzorgers enthousiast
- patiënten ook
- antwoord op dreigend personeelstekort

Maar in Dagblad De Limburger van maandag zie je dan zo’n ingezonden stuk van een lezer dat je toch aan het denken zet. Het is geschreven door Yvonne van Lijf uit Bunde. Ik ken haar niet, maar het lijkt me iemand die de praktijk van dichtbij heeft meegemaakt.

Uit DDL van 21 September:

Het klopt niet, dat na droog wassen niet afgedroogd hoeft te worden. De delen van het lichaam die tegen elkaar aan liggen, moeten wel degelijk worden gedroogd, anders komen er smetplekken oftewel irritatieplekken, die dan weer meer behandelingstijd vragen.

Er is ook geen dreigend personeelstekort in de zorg, er is nu al een tekort.
Rustiger werken is er helemaal niet bij.

En de patiënt krijgt echt niet meer persoonlijke aandacht dankzij tijdsbesparende middelen, zoals een vochtig washandje. Het personeel op de werkvloer moet zich nu al het licht uit de ogen lopen om de meest noodzakelijke zorg te bieden.

De personeelsleden kunnen de washandjes dan ook beter gebruiken om het eigen zweet door het harde werken te verwijderen. Iets waar ze overigens niet vies van zijn, hoor.

Yvonne van Lijf, Bunde

Van 65 naar 67?

Ja, onze Wouter Bos heeft goed praten.

Zwaar werk mag niet meer bestaan, zegt hij. Intussen zal hij wel op de hoogte zijn van de duizenden reacties van mensen die boos zijn over zijn te simpele toekomstdroom. Zwaar werk komt voor in vele beroepen, en voor al die beroepen geldt dat het zeer moeilijk kan zijn om de 65 of 67 te halen in een redelijke gezondheid.

Enfin, Wouter Bos raakt misschien wat overwerkt door zijn slopende pogingen om de kredietcrisis te bezweren. Ik ben benieuwd of hij het zelf zo zou volhouden tot 67.

Nog pas las ik een krantenpagina vol met reacties van stratenmakers, bouwvakkers en andere harde werkers.

Een bouwvakker die Theo heet, vatte de boel aldus samen:

"Langer doorwerken? Dat is een verzinsel van die hoge pieten die zomer en winter droog zitten op kantoor".
Daar zal de eerbiedwaardige minister Donner toch even van op zijn stoel verschuiven.

Leerplicht

Kleinzoontje wordt bijna 4 en dus mocht hij vanmorgen kennis maken op de basisschool. Even bellen hoe hij het vond:

- En? Hoe was het op die grote school?
- Stom.
- Hoezo?
- We mochten alleen maar zitten, we hebben niks gedaan.
- Geen spelletjes? Niet gezongen?
- Nee, we mochten niks doen.
- Niet leuk dus?
- Nee, stom.

Zo, daar kan het onderwijzend personeel weer even over nadenken.

Mirjam Sterk

Ze is van het CDA. Ze twittert. Ik weet niet hoelang al. Maar vandaag lees ik:

"In de trein naar Den Haag stukken doorlezen. Krijg sms: lubbers wil meer migranten. Eerst onze werklozen een baan!"
Ze is het dus gelukkig niet eens met haar vroegere partijgenoot, de ooit "briljante" Lubbers.
Agnes Kant zal erbij denken: ook de mensen in verpleegklinieken beter verzorgen.

En Geert Wilders is het met beiden eens, maar daar beginnen de moeilijkheden.

Benieuwd hoe het verder gaat in Nederland.

Hypermodern, dat TGV-station van Luik

Vrijdag dus geopend, zaterdag even gaan kijken naar het Luiks juweel: het station Luik-Guillemins, het nieuwe knooppunt van TGV-lijnen.

Vanuit Maastricht ben je er met de trein in 30 minuten. In het weekend is dat een boemel. Op werkdagen rijdt de Brussel Express. In de toekomst wordt dat de TGV Maastricht-Luik-Brussel-Parijs.

Je weet niet wat je ziet als je in Luik op het perron stapt. Die witte koepel van staal en glas, een ontwerp van Santiago Calatrava. We zullen nog vaak van hem horen, ook wat het station Luik betreft.

Want het is dan nu eindelijk na tien jaar ploeteren geopend, maar de naaste omgeving ziet er nog ellendig uit. Calatrava wilde veel openheid tussen het station en de stad. Dat is hem gelukt, maar daarom zie je ook meteen de bouwvallen en troosteloze straten in de buurt.

Media_httpi75photobuc_irduq

We hadden ons fototoestel vergeten, maar via mijn simpele gsm kun je toch al een indruk krijgen van zowel de schoonheid van het station als van de trieste omgeving. Afwachten maar wat het wordt.

De gemeente Luik houdt de moed erin, want een van de bouwvallen vlakbij het station wordt verborgen door een huizenhoog doek met de trotse tekst:

Liège, Cité Ardente, souhaite la bienvenue à l’Europe
Zo gaat dat. Luik ziet zichzelf als centrum van Europa. Pijnlijk dat Maastricht dat ook van zichzelf vindt: Maastricht, het balkon van Europa. Allemaal niet erg. Houd er de moed maar in, zeg ik dan tegen Maastricht en Luik.

Vergeet niet op deze webpagina van de NOS te kijken (diverse foto’s en een filmpje).