Kleinzoontjes kijken opera

Op 1 augustus zond het ZDF een registratie uit van een openluchtconcert in juli van André Rieu met orkest op het Vrijthof in Maastricht. Een van de vele aardige nummers was de aria van Olympia uit de opera Les Contes d'Hoffmann (Hoffmanns vertellingen) van Jacques Offenbach. Carla Maffioletti zong deze aria in de rol van een mechanische pop die al zingende opeens stuk gaat en moet worden opgedraaid.

Media_httpi75photobuc_qjked

Ik had de uitzending op video en dacht: bewaren voor de kleinzoontjes die binnenkort op visite zouden komen. Toen het zover was, liet ik hun deze gekke grapjes makende pop zien. Ik had hun van tevoren verteld dat ze een pop zouden zien die echt kon zingen. Ze kregen er geen genoeg van. Wat ze precies dachten van die pop, mens of speelgoed?, weet ik nog steeds niet, maar toen ze het nummer voor de tweede keer zagen, zei de jongste kleinzoon, drie jaar: " ... maar die tanden zijn echt."

Media_httpi75photobuc_xiejk

Restaurant maakt dik

De Balansdag Nieuwsbrief Voedingscentrum van vandaag gaat over de te grote hoeveelheden voedsel die je in grote steden worden aangeboden. Ook restaurants maken zich daaraan schuldig. De auteur van het artikel vraagt of er mensen zijn die dit herkennen en wat de oplossing is.

Nou, ik heb het Voedingscentrum dit antwoord gestuurd:

"Ik heb maar één verklaring voor het te vele eten in restaurants: ze willen gewoon aan je verdienen. Hun omzet wordt er groter door. De helft van het vlees bijvoorbeeld zou voor velen voldoende zijn. Ik ben best bereid voor die helft iets meer dan de helft van de "grote" prijs te betalen, maar de consument krijgt de kans niet.

HERHALING: ZE WILLEN GEWOON AAN JE VERDIENEN.

Dit klinkt niet beleefd, maar de waarheid is niet altijd beleefd te formuleren."

De Clerck is kwaad

Dat was nog eens pakkende televisie, vanmiddag om 1 uur op België 1 (VRT).
Twee zwaar bewapende gangsters hadden vanochtend drie gedetineerden bevrijd. Dat gebeurde zomaar in het Brusselse justitiepaleis. Dat is dat gebouw met zoveel deuren, ramen en keldergaten dat het niet te beveiligen is. Maar dat was het in januari ook al niet. En nu nog steeds geen verbetering. Het gebouw staat onder monumentenbescherming.

Ja dan moet je zo’n gebouw niet gebruiken om zware jongens te berechten. Justitieminister Stefaan de Clerck zat daar maar in die tv-studio en kon niets anders zeggen dan dat het Paleis van Justitie niet te beveiligen is.

Toen waagde de presentatrice het erop:

"Tien jaar geleden bent u moeten opstappen na de ontsnapping van Dutroux. Nu zijn er acht ontsnappingen in tien dagen tijd; het lijkt wel of u niet zo’n goede beurt maakt."

Stefaan de Clerck:

"Belachelijke opmerking van uwentwege. Ik doe mijn job, ik doe wat ik moet, ik heb zes maanden de tijd gehad om hier nu te werken. Omdat nu een aantal mensen per toeval ontsnappen, maakt u zo’n belachelijke opmerking. Ik vind dat dus ongepast."

Presentatrice:

"Dank u wel voor uw komst naar de studio."

Media_httpi75photobuc_acipj
De naam van de presentatrice zij hier met ere genoemd: Annelies Van Herck. Hier ziet u haar:
Media_httpi75photobuc_jicly
O, wat zei ze dat mooi: "Het lijkt wel of u niet zo’n goede beurt maakt."
Media_httpi75photobuc_eylaf
En wat werd ie boos, Stefaan de Clerck.

Na dit interview heeft hij zijn excuses gemaakt. Dat siert hem weer. Maar de vraag blijft of hij niet moet opstappen. Veel Belgen vinden hem wel geleerd, met veel diploma’s, maar niet geschikt om deze zaakjes praktisch en snel aan te pakken.

Zakken!

Onze Londense radio- en televisiecorrespondente Lia van Bekhoven vraagt zich in een tweet af:

"In Ierland, in ieder geval in Cork, betaal je 8 euro voor iedere vuilniszak die je buiten zet. (Hoe) zou dat bij ons werken?"

Deze vraag is makkelijk te beantwoorden: dan zou je nog meer rotzooi vinden in Nederlandse bossen, rivieren en langs veldwegen. Zo zijn Nederlanders wel, ze vervuilen liever de aardbodem en akkers van anderen dan dat ze één euro uitgeven voor een afvalzak.

ZAKKEN zijn het!

Dus, regeerders in Den Haag, maak de afvalzakken gratis en laat iedereen maar wat meer belasting betalen.

Hermitage Amsterdam

Tijdens een weekje Amsterdam wil je toch ook naar de Hermitage aan de Amstel. Niet eens zo zeer voor de statiejurkjes en luxe schoentjes van het Russische Hof in de 19de eeuw, maar ook voor het gebouw an sich.

Maar het is deze keer niet gelukt, want als je aankomt bij het carré, is het net alsof je Ziggo belt: er zijn honderden wachtenden voor je. En een museum waar ik langer dan vijf minuten moet wachten om binnen te komen is een knap museum als het mij onder zijn dak krijgt.

Dan maar een paar maandjes wachten.

Overleven in de Vijzelstraat

Amsterdam. Het is toch net een grote stad waar alles iets heftiger toegaat, net als in New York.

Sirenes van politieauto's die van twee kanten komen aanrijden. Hoe het gebeurde weet ik niet, maar ik zag een man liggen, half op de stoep, half op straat. Hoe snel alles dan gaat: uit de verte laat een ambulancewagen horen dat hij in aantocht is en wel in een tempo alsof hij een kilometer verder moet zijn. Maar hij moet hier zijn waar die man ligt, waar de twee politiewagens de plaats des onheils markeren met onrustige knipperlichten en waar wij kijken hoe het afloopt.

De bestuurder van de ambulance begrijpt die knipperlichten natuurlijk, maar geloven wij als toeschouwers dat hij ze begrijpt? Want zijn snelheid is nog hoog. Wanneer begint hij vaart te minderen? Wanneer begint hij te remmen? Nu nog niet? Wanneer dan wel, want daar ligt het slachtoffer. Dan gaat de bestuurder naar de uiterste kant van de weg, nog steeds met griezelige vaart. Nog twee meter, een meter, pas op ... denk je als toeschouwer ... en dan staat de ambulance stil, vlak voor de benen van het slachtoffer.

Conclusie: als je in Amsterdam gewond op straat ligt en de hulp is onderweg, moet het gevaarlijkste moment nog komen, namelijk als de ambulance een paar centimeter voor het slachtoffer moet bewijzen dat zijn remmen het doen, - of niet misschien.