Nog niet voorbij, die mooie zomer

Niet meer heet maar ook niet meteen koud, geen Hollandse wind; wat een mooie zomer. Even eten op een Maastrichts terras met uitzicht op de Servaasbrug.

Daar komt opeens een groep doedelzakkers voorbij, zomaar. Ze brengen een schutterij ergens naartoe.

Als we nu zelf Hollanders waren, zouden we denken: typisch Limburgs. Maar zoiets denken we niet. Het zijn, zo blijkt, allemaal muzikanten van de "Drums & Pipes" van "Police Maastricht". Goed zo, doe ‘t maar op z’n Engels.

Media_httpi75photobuc_ujaak

Ik vroeg me af hoevelen van hen maandagavond op de NCRV gekeken hebben naar het programma "In therapie", met de wc-eend Halina Reijn. Een rare vraag, echt iets voor een lome slome zomerdag.

Museumplein

Een wonderlijke dag gisteren op het Museumplein. 

Een paar honderdduizend mensen die urenlang feest kunnen vieren. Ik kan het zelf maar vijf minuten. Maar ik heb volgehouden met kijken hoe ze het deden. Ik had voor het eerst ook medelijden met die arme rijke voetballers. Ze hadden al zoveel doorstaan: die vier weken in vuvuzela-land, het Catshuis, de koningin, de boottocht door de grachten, en toen kwamen ze op dat podium. 

En - ik schaam me om het te bekennen - daar kwam opeens een moment dat ikzelf zelfs ontroerd raakte: de discjockey Armin Van Buuren zette een liedje in dat begon met "Bloed, --- zweet --- en tranen" !!!!! Tot mijn verbazing zag ik dat van Bommel dat kende, Kuit ook, Robben ook, alle spelers kenden die tekst en nog gekker: 200. 000 mensen kenden die woorden. 

Was dat niet die smartlap van André Hazes? Dat lied werd met zo'n ernst en tegelijk ironie gezongen dat ik dacht: laat maar gaan, er gebeurt toch al zo veel ellende op de wereld, er wordt gevochten, er wordt armoe geleden, er wordt verkeerd geregeerd, er wordt te langzaam geformeerd, - maar hier op het Museumplein is men vandaag doldwaas gelukkig. Misschien is deze massale zang voor nu even de enige zin van het bestaan, de enige zin ook van het bestaan van de aarde; gewoon een dom liedje zingen en dat samen met elf voetballers en 200.000 gelukzalige supporters.

Mijn eigen ontroering vond ik al gek. Daarna gebeurde er nog iets interessanters. 

Hij had het Hazesliedje al gedraaid, maar nu ging het pas echt beginnen. Hij heet Armin van Buuren. Men noemt hem de beste DJ van de wereld. Deze startte nu een stampliedje, waar voorlopig geen einde aan zou komen. Zo word je dus wereld-DJ, gewoon zo'n elektronisch dingetje draaien en daarbij Giel Beelen-achtig met je hoofd op en neer knikken en er wat bij wiebelen. Maar nu gebeurde er iets wat voor mij althans zeer opzienbarend was. Ik geloof dat Van Bommel ermee begon: lekker enthousiast meespringen op het ritme. Kuit ging ook weer meedoen, en Robben en zowat het hele elftal. En ze deden met plezier mee. En kunstig. Wel een half uur lang. Misschien gingen ze er toen pas vrede mee hebben dat ze niet kampioen waren geworden. Hun vrolijkheid sloeg op mij over. Ik bewonderde hen.

Tussen al dat circus door hoorden we ook nog flarden van interviews. We hoorden Van Marwijk zeggen: "We hebben verdiend verloren". Wesly Sneijder riep nog: "Met mooi voetbal kom je er niet altijd".

Ja, ja, het is goed. Om 17.42 was het televisie-voetbalfeest achter de rug. Ik had genoten.

0-1

Media_httpi75photobuc_hamrd

Een paar uur voor de wedstrijd schreef ik:

He tenido la sopresa desagradable que yo temía, pero de un modo completamente inesperado.

Daar was geen woord Frans bij, want het was Spaans.  Ik zal het nu maar vertalen:

Ik heb de onaangename verrassing gehad waar ik bang  voor was, maar op een heel onverwachte manier.

Holanda-España

Je zult toch al 's morgens in Amsterdam op het Museumplein staan.

Media_httpi75photobuc_hzdfi

Nee, dan liever op het Plein van de Hemelse Vrede in Meerssen vlak bij het stamcafé van Bert van Marwijk, die er trouwens nog niet is. Hij moet even nog een finale doen.

Hoe zal dat aflopen? Iedereen hoopt er het beste van. 

Het zal toch niet zo zijn dat we vanavond na afloop moeten zeggen:

He tenido la sopresa desagradable que yo temía, pero de un modo completamente inesperado.

Nee, we blijven hopen.

Vrachtwagen ramt huis

Media_httpi75photobuc_ueawe

Deze woning kijkt uit op de afrit van de A2 bij Meerssen-Bunde. Iedereen die vanuit het noorden naar Meerssen of Bunde wil gaan, komt via deze afrit binnen. Het lukte een Poolse vrachtwagenchauffeur niet zo goed om elegant Meerssen binnen te rijden. Hij merkte dat zijn remmen defect waren. En wat doe je dan? Dan probeer je de rotonde aan het einde van de afrit linksom te nemen, tegen de rijrichting in. Daar staat een personenwagen netjes voorrang te geven aan de omlaag snellende vrachtwagen. Die personenauto wordt meteen meegesleurd en zowat plat geduwd. De Poolse chauffeur (47) kan het nog navertellen. Hij is in shock. Ook de 19-jarige bestuurder van de personenauto kan het navertellen.

Media_httpi75photobuc_yrdfx

De Pool zag zich genoodzaakt een deel van de rotonde mee te nemen. De bewoner van het vernielde huis zal nooit gedacht hebben dat zijn woning ooit last zou krijgen van dit soort malheur. De afstand tussen woning en afrit is nogal groot, en dan ook nog met die forse rotonde ertussen, met een grasheuvel en keien erop.

Media_httpi75photobuc_cpjvy

De bewoner van het vernielde pand zat even tevoren op een bank in zijn voorkamer. Maar hij moest naar het gemeentehuis zijn paspoort verlengen. Dat heeft hem gered.

CONCLUSIE: als je vermoedt dat er iets gevaarlijks gaat gebeuren met je huis, ga dan even een nieuwe pas bestellen.

Jan Blokker ✝

Hij is 83 geworden. Gisteren las ik zijn laatste column in nrc*next.

Voor mij is vandaag iemand als Bomans gestorven, al was er verschil: Godfried  Bomans was geniaal in het woord, geestig in het optreden in theaters en op tv, en hij kon natuurlijk ook schitterend schrijven. 

Jan Blokker was voor mij meer een schrijver. Een journalist die lekker pesterige stukjes kon maken. Jarenlang waren zijn columns te lezen in de Volkskrant en laatstelijk in nrc*next.

Sommige quotes van hem zal ik nooit vergeten. Hier zijn er een paar.

In de Maand van de Spiritualiteit (oktober 2007) schreef Blokker:

"U weet toch zeker allemaal waar de kinderarbeid zijn schrijnendste vormen heeft aangenomen? Inderdaad, in India. En waar komt die hele meditatiezwendel vandaan? Nou dan."

Hij was op zijn manier ook eerlijk:

"Om elk misverstand te vermijden verklaar ik hier om te beginnen graag uit de grond van mijn hart, dat ik persoonlijk helemaal niemand een inkomen gun dat hoger is dan het mijne." (10 September 2007)

En deze van Blokker zal ik nooit vergeten:

"Wij zijn thuis niet gescheiden, dus ik hoef nooit boodschappen te doen"

Henk Westbroek

Elke ochtend omstreeks twintig na tien is op Radio 1 het korte rubriekje "Het ongenoegen" te beluisteren. Vandaag was de beurt aan Henk Westbroek. Hij was niet tevreden over de nieuwe haring van een paar Volendamse visboeren. 

In zijn betoog deed Westbroek na hoe een haringboer spreekt. Daarbij kon ik nauwelijks verschil horen tussen de uitspraak van zo’n Volendamse visboer en het Utrechts Nederlands dat Westbroek zelf spreekt.

Niet erg, wel vermakelijk.