Normandië

Nooit ben ik geweest in dat deel van Noordwest-Frankrijk, waar in steden als Caen, Cherbourg en andere plaatsen vele duizenden soldaten gesneuveld zijn. Veel kleurige kaarten heb ik in de loop der jaren gekregen van kennissen die er wel geweest zijn.

Afgelopen weekend bezocht ook mijn broer met vrienden dat gebied. Voor het eerst. Hij stuurde geen kaart, maar slechts een mailtje met foto’s. Geen foto’s van uitgestrekte kerkhoven. Slechts twee foto’s met alleen maar teksten.

Hij is pas een uur terug uit Frankrijk. De teksten die hij fotografeerde hadden diepe indruk op hem gemaakt. Misschien vindt hij de boodschap van deze teksten het belangrijkste wat hij van de geschiedenis heeft geleerd in het afgelopen weekend.

Hier ziet u waar het om gaat.

Media_httpi75photobuc_bgyns


Media_httpi75photobuc_gmned

Over de toekomst zullen we maar zwijgen.

Help! Ziggo moderniseert!

Media_httpi75photobuc_cbhpl

Ziggo stuurde ons een brief. Bij ons in de wijk zou het kabelnetwerk worden gemoderniseerd. Mooi denk je dan, dat kan nooit kwaad. Tijdens de drie dagen van werkzaamheden zou er kans zijn op enig ongemak. Geen punt, denk je dan. Dat moet je ervoor over hebben.

Als je Ziggo googelt, zie je al gauw:

"Ziggo is een innovatieve en betrouwbare leverancier van (digitale) televisie en radio, internet en telefonie via de kabel."

Nou, laat die modernisering maar komen, denk je dan.

Tijdens die drie dagen: niks van ongemak gemerkt. Na afloop van die drie dagen: storing! Het beeld was slechter dan van tevoren.

Ziggo bellen? Probeer het maar eens.
Ziggo mailen? Probeer het maar eens.

Dan maar een monteur gebeld van onze eigen tv-leverancier. Die begreep het meteen. Na een uur had hij de zaak weer in orde. Wat was er aan de hand, vroeg ik.
De monteur maakte er geen lang verhaal van. Hij vatte het zo samen:

"Ziggo is gewoon een boevenbende."

Wablief?

"Ziggo is gewoon een boevenbende."

Wie dit Mblog-bericht wil kopiëren en naar Ziggo sturen, kan zijn gang gaan.

Verkeersboete

Media_httpi75photobuc_ajhnc

Ik had in Duitsland binnen een bebouwde kom de Höchstgeschwindigkeit met 11 km/h overschreden. En dan krijg je een euro-acceptgiro met nog een aanhangsel in drie talen. Het Frans en Duits klopt wel, voorzover ik kan nagaan, maar waarom is het weer zo’n houterig Nederlands? Is er nou niemand te raadplegen in ons land die twee zinnen zonder fouten kan leveren? Na zestig jaar Europese samenwerking?

Höchstgeschwindigkeit …. toch wel een mooi woord.

Grappig neeffie

Toen een van mijn neefjes tien jaar was, zag hij op een nota het woord 'chirurgie' staan. Hij zei toen: kijk, wat leuk, daar staat 'chirúrgie' (met de klemtoon op de u) en hij sprak dat woordje vrolijk uit, zoals je ook zegt: mooi huissie of knap koppie. Hij meende dus dat 'chirúrgie' een populaire aanduiding was voor een dokter die veel operaties doet. Als dat neefje toen het woord 'Landsbanki' was tegengekomen, dan zou hij ook dát woord met veel binnenpret hebben uitgesproken.

Santiago Calatrava

Het hypermoderne TGV- station in Luik van deze wereldberoemde Spaanse architect zou eind vorig jaar klaar zijn. Niet gelukt. Nu wordt weer gemikt op eind 2008, maar ook dat zal niet lukken.

Media_httpi75photobuc_sjcvh

Het station is wel in bedrijf gebleven. Het moet een knooppunt worden voor hogesnelheidstreinen.

Media_httpi75photobuc_befhf

Een station van staal, glas en wit beton. Geen donkere toestanden, het daglicht zorgt overal voor een prettige sfeer. Nokhoogte 40 meter. Het gewelf overspant alle sporen en perrons.

Media_httpi75photobuc_anxhh

Er is ook wel een nadelige kant aan dit project: het aangrenzende stadsdeel van Luik is helemaal niet mooi. Dus dat lelijke deel maar aanpassen? Het zal wel moeten, maar eer dat eens allemaal gerealiseerd is, zijn we wellicht tien jaar verder, en misschien nog langer.

Media_httpi75photobuc_luayj

Maar laten we alvast genieten van wat er is. We zullen Luik blijven volgen. En dat is op een mooie oktoberdag met veel zon en met ook nog de Luikse oktoberkermis geen straf.

Media_httpi75photobuc_dojeh

Wel is het jammer dat je tussen al die kermisattracties toch ook weer zo’n paardendraaimolen ziet… triest, triest, triest, voor één kindje lopen acht paardjes hier zinloze rondjes. Ze kunnen niet naar rechts en niet naar links, ze kijken alleen maar naar de staart van hun voorganger, uren, uren, uren lang. Zou Marianne Thieme dat goed vinden?

Ontspannen in Aken

Juist in dagen van wereldwijde recessies moet je even naar het buitenland vluchten. Dan kom je op andere gedachten. Vanuit Zuid-Limburg ben je zo in Aken. Daar was geen enkele bank omgevallen. Integendeel, de AachenerMünchener verzekeringsbank, vlak achter het Stadttheater, rees zelfverzekerder omhoog dan ooit. Ook andere banken bleven staan waar ze stonden. Wel zag ik Angela Merkel folders bezorgen bij allerlei Banken en Sparkassen, maar het kon ook een meisje zijn met de plaatselijke Trompetter.

Media_httpi75photobuc_xwbgi

Het leek wel lente in Aken. Alleen die prachtboom in herfstkleuren zei dat we ons toch geen illusies moesten maken. Maar voor de rest: alles schön und gemütlich. Je loopt door de stad, je ziet overal mensen op bankjes zitten, bankjes die ook al niet omvallen. Je ziet een terras, je zoekt een tafeltje en een hoofse dame zegt: bitte, setzen Sie sich, ich wollte gerade gehen. Maar ze bleef toch nog even zitten en zo zaten daar op een mooi pleintje in een zonnige stad een Limburgs echtpaar en een Duitse mevrouw. Hoe ze heette, weten we niet, maar we raakten aan de praat. Ze was in 1942 in Berlijn geboren, haar vader was daar toen leraar aan de Technische Hochschule. In 1944 vluchtten ze naar Stuttgart in het Zuiden van Duitsland en vanaf haar twaalfde jaar woont zij in Aken. Daar kreeg haar vader weer een baan aan de RWTH, de Rheinisch-Westfälische Technische Hochschule.

Media_httpi75photobuc_qdwlj

Toen van onze kant het woord Maastricht viel, werd ze enthousiast en stak een sigaret op en dus had ze nog geen zin om naar huis te gaan. Ja Maastricht! Die Innenstadt, wie schön! Ze kende allerlei gebouwen en straatnamen. En bij Maastricht moet ze ook altijd denken aan André Rieu, niet zozeer aan zijn muziek, want die vond ze niet zo interessant, aber die Maastrichter Leute! Wat konden die vrolijk zijn, und singen und tanzen! Misschien lag het aan André Rieu, dacht ze, dan was dat ook zijn verdienste. Ze kijkt nooit naar TV-shows, maar als Rieu er is met zijn dansende Maastrichtenaren, dan wil ze er geen minuut van missen. En ze stak nóg een sigaret op en intussen werd ons gesprek enige keren onderbroken door groepjes luidruchtige TH-studenten die nog midden in de Fuchstaufe zaten (vossendoop, wij zeggen daar ontgroening tegen). Die studenten kwamen vlak achter onze rug opdrachten uitvoeren en het ontgroeningscomité had zijn eigen bierstoelen meegebracht. Zie de foto.

Media_httpi75photobuc_lrbkf

Onze Duitse vriendin praat weer verder, want we moeten in de buurt van de Maastrichtse Theaterschule (de toneelacademie) zeker eens gaan zoeken naar een huis dat helemaal begroeid is met Glyzinie. Glyzinie? Dat moesten we, thuisgekomen, opzoeken: Chinese blauweregen. We zullen gaan kijken of we dat huis vinden.

Toen namen we afscheid van een onbekende Duitse dame. Zij zwaaide nog enige keren alsof het afscheid voor eeuwig was en misschien ís het ook voor eeuwig, want wanneer ontmoet je zo’n vrouw nog eens?

Bij het restaurantbezoek aan het eind van zo’n dagje Aken vragen we ons af waarom het eten in Duitsland toch altijd weer een stukje goedkoper is dan in Nederland. En niet slechter.

Op weg naar de auto beseffen we dat we de hele middag niet over de bankencrisis hebben gepraat. Dat geeft een tevreden gevoel, zeker als je op het trottoir voor een drogisterij nog bijna tegen een reclamebord oploopt dat je aanraadt voor een soepele rug te zorgen.

Media_httpi75photobuc_itjqf

Frits niet Spits genoeg

Dezer dagen was Frits Spits boos. Matthijs van Nieuwkerk had niet genoeg over zijn boek Zestig strepen gepraat. Frits was niet alleen boos, hij was ook bedroefd, hij was zelfs geëmotioneerd en dat kwam RTL Boulevard goed uit: hoe meer emotie, des te gretiger de kijkers. Frits sprak boze woorden, daarna stokten zijn woorden in zijn keel en... nu komt het: Frits keek recht in de camera en zei toen ook nog "sorry" !

De camera stopt en het onheil is geschied: Frits Spits huilde! Dat is natuurlijk niet waar. Frits huilde bijna. Maar andere media maken er dan meteen van dat zijn tranen vloeiden.

De laatste maanden meen ik een vast patroon te ontdekken in dit soort tv-gedrag. Het gaat als volgt: iemand raakt ontroerd door zijn eigen verhaal, beseft dit, denkt aan alle anderen op tv die tegenwoordig zo snel zijn met bijna of echt huilen, speelt de rol bijna dwangmatig mee, en zegt dus "sorry" en dat betekent: ik huil nu wel niet, maar het had me net zo goed wél kunnen gebeuren.

Media_httpi75photobuc_tvczb

Misschien begon het met De Gouden Kooi, of al veel eerder. Gasten op tv weten van zichzelf niet meer of ze nou echt huilen of dat ze spelen dat ze huilen. Hoe dan ook, het woord "sorry" op het eind van zo'n scène doet de deur dicht. Ze beduiden dan: ik ben ook zo iemand die weet hoe je het spel moet spelen.

Televisie leidt tot na-aapgedrag. Voer voor psychologen.