Hoogvliegers

Ik heb het gezien. Ik ben er sprakeloos van geworden. Ik transpireer bijna nooit. Nu wel. Van de spanning. Van angst zelfs. Angst dat er iemand z'n nek zal breken, een kind, of een volwassene.


Media_httpi75photobuc_wfudb


Er was bijna opluchting in Carré als er iets mis ging, maar net niet hopeloos mis. We keken dus toch naar gewone mensen die buitengewone prestaties leverden.

Ze komen uit Noord-Korea, waar nog zoveel dingen beter moeten, maar dit kon niet beter. Tegen deze Noord-Koreanen roep ik: proficiat! Dat is een latijns woordje dat eigenlijk betekent: moge het beter gaan, - en dan bedoel ik: ook met alle andere Noord-Koreanen.

Haarlem en Georgië

Geluk hebben is...

toevallig in Haarlem zijn en dan uitkomen op de Grote Markt en daar van een man die zijn fiets stalt horen dat er over vijf minuten een orgelconcert begint in de Grote of St. Bavokerk waar we vlakbij staan.

Geluk hebben is ...

als je dan naar binnen gaat en een uur lang geniet van het spel van Jos van der Kooy op het wereldberoemde, rijk versierde Müller-orgel.

Geluk hebben is...

als je dan samen met honderden andere liefhebbers mag dromen op muziek van Bach, Joseph Rheinberger, Max Reger en Léon Boëllmann.

Geluk hebben is...

als je die droom mag dromen in een middeleeuws gotisch kerkgebouw in basilica-stijl met zijn omhoog wijzende en ten hemel rijzende pilaren en ramen.

Media_httpi75photobuc_gjxbe

Geluk hebben is...

als je dan geen oorlogsverslaggever bent in Georgië waar je mensen ziet die niet weten of hun broer of ouders nog leven want er liggen zoveel doden overal, en dat allemaal omdat Rusland en Georgië een conflict uitvechten dat al heel lang bestaat en dat nog lang niet is uitgevochten.

Geluk hebben is...

als je na zo'n orgelconcert in Haarlem weer terug mag naar je logeeradres in Amsterdam, waar het verkeer raast en het leven bruist en waar het net is alsof er niets ergs gebeurd is in een oud deel van Europa.

Peking 2

De VARA-gids van de komende week heeft een prachtige dubbele pagina over topsport en waar je overal pijn aan kunt krijgen. Ja, die Olympische Spelen, die maken wat los.

Media_httpi75photobuc_ughnh
<c enter="">

Fysiotherapeut Ruud Klein en journalist Rob Willemse hebben de gevoelige plekken bij elkaar gezocht. Eens kijken: de elleboog, de pols, de vingers, de liezen, de knieën, het hoofd, de schouders, de rug, het zitvlak, de hamstring, de enkel, de achillespees, - ik wist niet dat we zoveel lichaamsdelen hadden. En die kunnen allemaal gaan bloeden of etteren of breken of gekneusd raken. Van topsport.

Alleen van golf kun je niks krijgen, want die staat er niet bij. Op de radio zei trouwens iemand dat golf een volkssport is geworden. Dat zal velen teleurstellen.

Maar de komende twee weken zullen kenners en liefhebbers kunnen genieten van de extreemste lichaamsprestaties. Niet nuttig, maar wel spannend. Enfin, wat je al niet moet organiseren om Erica Terpstra blij te houden.

Maar het openingsfeest, vanmiddag, was geweldig. Onvoorstelbaar hoe één man dat allemaal kon bedenken. Onvoorstelbaar ook als het door tien mannen of vrouwen is bedacht. En elke stap, elke dansbeweging, elke lichtwisseling, elk muziekstuk moet eerst worden geoefend, in talloze generale repetities.

En hoeveel mensen deden mee aan deze openingsceremonie? Dat is helemaal een mysterie. Behalve 'onze' Westerse geliefde pianist Lang Lang waren er nog massa’s andere uitvoerenden. Ik snap niet dat er nog Chinezen over waren om op de tribunes te zitten.

Media_httpi75photobuc_eznwp
<c enter="">


Van mij mag elk land om de beurt ieder jaar zo’n spetterend openingsfeest organiseren, zonder dat er twee weken lang een hoop pijnlijke sport achteraan komt. Dat is toch ook leuk: een opening zonder dat er iets na komt?

Peking 1

De tv stond pas 10 seconden aan: het eerste wat ik zag van de Olympische Spelen nog voordat ze officieel moeten beginnen, was een rode kaart voor de Nederlander Evander Sno in de laatste minuut van de voetbalwedstrijd Nederland-Nigeria.

Sneu voor Sno of is het zijn eigen schuld? Dan heeft hij De Haan gefopt.

Fiets Foetsie

In de fietsenstalling van treinstation Meerssen staat een toerist zijn fiets te zoeken na een wandeling van 25 km. Hij had ‘m wel afgesloten maar niet met een ketting vastgelegd.

Juist voor het einde van de wandeltocht vroegen de wandelaars zich grapjes makend af: …. onze fietsen zullen toch niet… nee hoor, zo’n dorpsstationnetje in Meersen kent geen fietsendieven….

Maar toch… het is gebeurd en bewakingscamera’s helpen niet altijd.

Nulla in mundo pax sincera!

Vivaldi heeft op deze onheilspellende woorden ooit heel mooie muziek gemaakt. Wilt u ze horen? Klik hier, maar dan moet u wel niet meer aan gestolen fietsen denken.

Wat zien we daar?

Een zekere Johannes viert vakantie in Australië en leest daar Mblog.

Hij reageert op "Even over de grens" van 27 juli. Hij schrijft:

... "even internetten hier in Mount Isa, geen tijd om je hele verhaal te lezen, maar het Hoegaarden-bierviltje was voldoende voor nu!" ...

Media_httpi75photobuc_iuadc

Mount Isa! Kijk waar het pijltje staat. Wat heeft hij daar te zoeken? Ja bier natuurlijk, maar dat krijg je overal. Voor de rest stel ik me Australië voor als een leeg werelddeel met van zuid naar noord wel duizenden telegraafpalen, de opvolgers van de postkoetsen. Als mijn kennissen naar Australië gaan, gaan ze alsmaar naar Sydney of Melbourne, want daar heb je ook huizen.

Maar Johannes zit eenzaam in Mount Isa en veert al op bij het zien van een bierviltje.

Vanuit Limburg dan maar een groet aan Johannes ergens tussen de telegraafpalen in Australië. Proost!

Snellere treinen

Brussel verbiedt die snellere treinen, zegt de Volkskrant vandaag. Een bericht dat intussen alweer is tegengesproken door verkeersminister Eurlings.

Maar goed.

Dan lees je in de Volkskrant dat het verhogen van de maximumsnelheid van 140 naar 160 kilometer per uur enkele minuten tijdwinst kan opleveren op bepaalde Nederlandse trajecten, zoals bijvoorbeeld Amsterdam-Utrecht of Schiphol-Den Haag.

Hoe erg is het als dit voorlopig nog even niet gaat lukken?

De Volkskrant vat het bericht uit Brussel in een kopje aldus dramatisch samen: "Dagelijks nadeel voor 150 duizend reizigers."

Ik reis graag met snelle treinen, nog liever met snellere treinen, maar bij zo’n bericht als dit stel ik mijzelf de vraag: wat ga ik doen met die paar minuten?

Geen idee. Ik zie ook geen drama.

Even over de grens

De temperatuur is 28 graden. Eigenlijk wilden we binnen Nederland blijven. Alleen maar in het Eijsden van het Dagboek van een Herdershond kijken of alles er nog goed was. Maar er was iets te doen. Is er op zondag één Limburgs dorpje waar niets te doen is? Dus te druk. Dan alleen maar even langs de Maas lopen. Maar wat zien we daar? Een veerpontje. Aan de overkant ligt België. Dus doen.

Media_httpi75photobuc_ihmxh
<c enter="">

We verlaten het pontje en we zijn in Lanaye. Een en al troosteloosheid. Slecht wegdek, huizen en schuren schots en scheef zonder dat het op Anton Pieck lijkt. Hier was werkelijk helemaal niets te doen. Ja, een oude vrouw in haar tuintje. Waar is hier een kerk en dus een café met terras? "Quoi?" Dat ook nog nog. On parle Français. Twee minuten met het veer en je moet Frans praten. De Maas als taalgrens. Ze zei iets van 'chalet' en een kwartier lopen. Het zou aan de Maas liggen. Ja, de Maas die wisten we wel te liggen.

Ah, het chalet. Droefenis. Het was een chalet met uitzicht op de Maas. Maar chalet en terras waren zo neergezet dat je daar niks van kon zien.

Media_httpi75photobuc_nfdlh
<c enter="">

Er stond wel een heel grote touringcar en alle inzittenden zaten buiten op een terras met van die lange houten tafels en bankjes zonder rugleuningen. Maar plezier dat ze hadden! En we zagen één mannetje een speech houden; hij bedankte Pierre en Marie en Jean en nog wat anderen die hadden meegeholpen. Even later sprak ik hem aan en vroeg wat dat allemaal was. Het bleek een groep gepensioneerden te zijn die een dagje uit waren. Ze kwamen uit Seraing (bij Luik) en ze waren die dag al in Visé geweest, iets met boogschieten, en nog zo van alles, en opeens merkte ik dat ik met de burgemeester van Seraing aan het praten was! En dat hij zelfs ooit Volksvertegenwoordiger was geweest in Brussel. Dus toen nog gauw de Belgische Staatshervorming even doorgenomen, en op het allerlaatste moment merkte ik dat hij ook een paar woorden Nederlands sprak, maar toen was het gesprek al zowat afgelopen.

Media_httpi75photobuc_jjcnk
<c enter="">

- En wat gaan jullie nou doen?
- Wel, we gaan nog even met de bac (veerpont) naar jullie land, naar Eijsden…

Toen hebben we gauw gezorgd dat we vóór onze Belgische vrienden bij het pontje waren, anders hadden we er nu nog gestaan.

Het was echt wat je noemt een ander volk, maar een sympathiek volk, daar niet van. Maar we waren blij dat we dit minder geslaagde stukje van Wallonië konden verlaten. Vanaf het pontje keken we weer met verlangen uit naar het dorpje van de Herdershond.

Media_httpi75photobuc_vphcd
<c enter="">

We hebben nog één souvenirtje meegenomen naar Nederland: een bierviltje, - met een tekst die niet zo vriendelijk is voor mannen. Maar echte mannen trekken zich daar niets van aan.

Media_httpi75photobuc_wlzvb
<c enter="">

Barack Obama

Hij stond in Berlijn bij de Siegessaüle, maar de overwinning moet nog komen. Hij is nog maar presidentskandidaat. Het kan ook nog mis gaan met hem als veel Amerikanen nu juist op de Republikein John McCain gaan stemmen.

Media_httpi75photobuc_ebbde


200.000 mensen.

Sommigen zeggen: als Bob Geldof of andere popsterren hier hadden gestaan, was er ook zo’n enthousiast publiek geweest. Maar dat is geen juiste vergelijking.

Met wie moeten we hem dan wel vergelijken? Nou, wat denkt u van al onze Nederlandse ministers, inclusief dus onze minister-president? Misschien zielig voor hen, maar dat doen ze Obama niet na. Verschil in kwaliteit mag benoemd worden.

Media_httpi75photobuc_soifk


200.000 mensen die naar een speech van een half uur luisteren, zonder dat er een liedje gezongen is. Een half uur praten over zinnige zaken, zonder één keer op een spiekbriefje te kijken. Ik ken geen Nederlands kamerlid dat ook maar drie minuten iets zegt zonder papiertje.

Barack Obama, een redenaar met talent. Je kunt zeggen: het zijn maar woorden, daden zijn moeilijker. Maar toch, maar toch...misschien hebben we een historisch moment meegemaakt dat pas later zo mag gaan heten.

Media_httpi75photobuc_nrceh