De schoonheid van pauzes

Lang geleden viel er op de radio wel eens een stilte. Als een programma iets te vroeg was afgelopen en over een halve minuut de radioklok twaalf uur zou slaan, bleef het tot dat moment stil, of het programmagat werd opgevuld met de rustige tiktak van de klok of met een muziekmotiefje dat als een herkenningsmelodie functioneerde. Men noemde dat muziekmotiefje een pauzesignaal. Dat diende om de pas inschakelende luisteraar de kans te geven de gewenste zender te vinden. Dit soort radiostilte is verdwenen.

Elke seconde wordt opgevuld door schreeuwerige aankondigingen van komende programma’s of door opdringerige ‘boodschappen’ van de STER.

Er is nog een andere soort van radiostilte. De stilte die er zou moeten zijn na een indrukwekkend muziekwerk, of na een plechtige redevoering of na een ontroerend verhaal. De presentator of omroeper of interviewer moet daar gevoel voor tonen.

Naar mijn indruk wordt steeds meer van deze goede gewoonte afgeweken. Dan krijg je situaties waarin de nagalm van een muziekwerk nog niet is uitgestorven of de presentator zit er al met zijn stem overheen: “U hoorde de ouverture..” of nog erger: "Het volgende nummer heet …”.

Op tv doet zich hetzelfde verschijnsel voor, maar dan met beelden natuurlijk. Het ene programma is nog niet afgelopen of er staat al boven in het scherm een volgend programma aangekondigd, of er komt een brij aan reclamebeelden. Kijkers vasthouden, heet dat.

Media_httpi75photobuc_titns

Op 21 juli, Nationale Feestdag in België, zond de Belgische zender TV1 (één) het preludiumconcert uit dat de avond tevoren had plaatsgehad. Het was een prachtig concert, ook technisch goed uitgezonden. Het eindigde met de imposante slotakkoorden van Moessorgski’s “Beelden uit een Schilderijententoonstelling” en een langdurig applaus van het publiek. Zelfs koning Albert klapte alsof hij enthousiast was.

Media_httpi75photobuc_eigua

Onmiddellijk, maar dan ook onmiddellijk na dit eindbeeld zagen we in 1 seconde deze twee beelden:

Media_httpi75photobuc_bksyk

Media_httpi75photobuc_lbich

TV1 gaf ons geen kans ook maar even na te genieten van het indrukwekkende feestconcert, maar leidde meteen onze aandacht af met een reclameboodschap voor de eigen programma’s van de komende maanden, onder het motto: Schone zomer… alles begint bij één.

Wat zijn we dan ver af van de tijd dat dit nog te horen en te zien was:

Media_httpi75photobuc_qhfjh

Om het te horen, klik hier.

België marcheert

Media_httpi75photobuc_hhxrp

Crisis in de politiek, regen, wind en kou, maar de Nationale Feestdag ging door. Op 21 juli 1831 legde koning Leopold I als eerste koning van de Belgen de eed op de Belgische Grondwet af. Dus vandaag: kolossaal volksfeest in Brussel en groot défilé voor het Koninklijk Paleis.

Media_httpi75photobuc_wxacc

Dit jaar stond het défilé vooral in het teken van de 90ste verjaardag van het einde van de Eerste Wereldoorlog. Dus waren er ook veel vertegenwoordigers van landen die in ’14 -’18 hadden gevochten op Belgisch grondgebied.

Media_httpi75photobuc_bryem

Waar het aan lag weet ik niet, maar veel soldaten liepen niet in de juiste pas. Of hoeft dat niet meer? Niet het rechterbeen, maar het linkerbeen moet de stap zetten op de eerste tel van de maat. Zelfs de amateursoldaatjes van het Oud Limburgs Schuttersfeest weten dat. Voor niet-musici onder ons: als de maat van een mars hoempa hoempa is, dan moet de linkervoet de stap zetten op de hoem en niet op de pa.

Media_httpi75photobuc_jcyma

Niet alleen veteranen gingen in de fout, maar ook de leerlingen van de Koninklijke Militaire School en zelfs de ISAF-profs vergisten zich. Zonder muziek erbij kan ik het helaas niet bewijzen, maar ik kon het zien en horen.

Media_httpi75photobuc_ghlmr

Je ziet het Mathilde al zeggen tegen haar Philip: Nou moet ge toch eens kijken hoe dat zij stappen!

Wie vindt de bron?

Media_httpi75photobuc_ntuib

Vraag niet hoe ik eraan kom, maar googelend via Kees Fens en Paul Valéry kwam ik uit bij een aforisme dat van Jean-Paul Sartre zou zijn. Het is wel een mooi aforisme:

Bezoekers brengen altijd vreugde aan;<c enter="">
is 't niet bij 't komen, dan is 't wel bij 't gaan<c enter="">

En dan staat er zomaar Jean-Paul Sartre achter als auteur.

Nu komt de vraag: hoe zou Sartre dat toch in het Frans gezegd hebben? Zijn er onder lezers van dit Mblog geleerde Franssprekenden die kunnen achterhalen waar Sartre dit in het Frans geschreven of gezegd heeft?

Uw prijs is eeuwige roem plus een eervolle vermelding in een apart Mblog-bericht.

Leterme stopt ermee

Media_httpi75photobuc_unvah

De Belgische premier is naar de koning gegaan en de koning zal gezegd hebben: joa, doa hubst’m weer, - of zoiets. Zo’n vorst werkt tenminste voor zijn geld.

Arme Belgen.

Maanden hebben ze vergaderd, maar de Vlaamse en Waalse politici kwamen er niet uit.
Het aftreden kwam als een volkomen verrassing. Dat ook nog. Ze zagen het niet eens aankomen. Maar niemand had ook gezien hoe het verder moest.

Arme Belgen.

Media_httpi75photobuc_amejx

Die tweetaligheid ook. Wat nu? Toch het land splitsen? De ene helft bij Frankrijk, de andere helft bij Nederland? Het is me wat - C’est moi quelque chose.

Arme Belgen.

Als ze nou toch eens allemaal Esperanto gingen leren en dan lekker bij elkaar blijven. Zou dat iets zijn?

Arme Belgen.

Media_httpi75photobuc_wjzzi

En het kán er zo gezellig zijn.

Leesles voor fietsers

"Kom met me mee naar Maastricht
Stad met het oude gezicht
Stokoude straten maar jong nog van hart
Altijd een beetje apart"

Ja, een beetje apart, dat is Maastricht wel. Dat zie je aan borden op straathoeken.

Media_httpi75photobuc_gbbrc

Mooi, denk je dan als je een wielklem hebt. Maar met klemmen bedoelen ze iets anders: fietsrekken waarschijnlijk. En dan die dunne en vette letters ….. hopeloos.

In een andere straat zien we dit:

Media_httpi75photobuc_bfdak

Dit is duidelijker. Zo te zien zijn de fietsen niet verwijderd, maar de tekst is beter.

"Stad van traditie, van wierook en bier
Altijd het grootste plezier"

(Met dank aan Benny Neyman)

Klink

Vanmiddag op een gezellig terras aan de Maas in Maastricht. Onder een parasol, want het regent lichtjes bij een temperatuur van 24 graden. Een sigaartje smaakt dan extra lekker. De waardin zit een tafeltje verder, als ze even vrij is.

Ik weet dat ze een hartstochtelijk rookster is.

- En? Gaat het een beetje?

- Met de klanten wel, maar met mij niet zo goed. De meeste klanten van mij roken toch al niet, maar ikzelf en heel mijn personeel wel. En het terras zit regelmatig vol met rokers en niet-rokers.

- Nou, dat zit toch goed?

- Dat zegt ú, maar we hebben al dagen gehad dat we geen plaatsje vrij zagen op ons eigen terras, om zelf even iets op te steken.

Die Klink toch, - daar had hijzelf niet aan gedacht.

O wee als er nu plotseling verkiezingen zouden komen, met een soort rookreferendum in de hersens van de kiezers. Dan krijg je heel rare uitslagen.

Bijzondere toiletten

Bij "Laatste reacties" meldt MJ een aangrijpend voorval op een 'modern' openbaar toilet in Brussel. Zij reageert daarmee op het Mblog-bericht "Kunstzinnig plassen" van 16 juni 2008 over die gekke wc’s van het Cobra Café op het Museumplein in Amsterdam.

Wie geïnteresseerd is in nog meer rare varianten van openbare toiletten, moet eens kijken naar het Mblog-bericht "WC’s en hun design" van 16 februari 2007. Klik hier.

Kilometerheffing

Media_httpi75photobuc_cnecw

Een onderwerp dat vandaag veel boze luisteraars deed opbellen in het programma Stand.nl op Radio 1. Als je boos bent is het kennelijk moeilijk om Nederlandse spreekwoorden NIET te verhaspelen.

Twee voorbeelden:

1 " Het slaat nergens op, het slaat als een varken op een tang "

2 " Gelijke kappen, gelijke monniken "

Het is een genot om naar zulke discussies te luisteren. Daar valt meer mee te lachen dan bij het verslag van de individuele tijdritten op Radio Tour de France.