Na regen komt Nadal

Wat een match!

Rond 17.00 uur dacht ik een staartje tennis mee te pikken van de finale op Wimbledon. Maar het werd 22.15 uur eer de Spanjaard Nadal op de grond ging liggen omdat hij gewonnen had. Men noemde het al de spannendste finale die er ooit op Wimbledon is geweest.

Tussen de vele regenbuien door ging het wonder zich voltrekken. En bij de commentatoren was er ook weer wonderlijke beeldspraak te horen, deze keer niet van Marcella Mesker, maar van een andere dame wier naam ik niet ken, maar ik hoorde haar zeggen:

Het momentum schiet heen en weer als een bal in een flipperkast !

Bij een schoolopstel krijg je punten afgetrokken voor zo’n zin, geloof ik, maar bij zo’n wedstrijd als deze klinkt het als slagroom op een vet gebakje. Heerlijk!

Media_httpi75photobuc_wjagc

Ingrid Betancourt


Er zijn van die televisiemomenten die je nooit meer vergeet.

Vandaag was dat de vrijlating van de Colombiaans-Franse politica, te zien in het NOS Journaal. We zagen haar vlak na de landing op het vliegveld van Bogotá.

Na zes jaar gevangenschap in de jungle sprak zij woorden van dank, blijdschap en solidariteit met de achtergebleven gegijzelden.

Bijzonder indrukwekkend was haar vergevingsgezindheid tegenover haar beulen. Wie doet haar dat na?

Romantisch?

Een heel smal stukje straat, onderdeel van een heel lief groen straatje aan de Geul in Rothem-Meerssen. Het wordt gerenoveerd. De renovatie zou al een paar jaar geleden gebeurd moeten zijn, maar in een wereldstad als Meerssen duren zulke zaken wel eens wat langer dan een normaal mens voor mogelijk houdt.

Maar ….. misschien wordt het nu wel hééél mooi!

Media_httpi75photobuc_bafyx

Literatuur

Niet alleen Kees Fens kon mooie zinnen schrijven. Jan Blokker kan het ook. Zie nrc*next van vandaag:

... En voor de jongens op het veld heb ik tot ver in de verlenging gebeden dat de Russen eindelijk even iets minder goed mochten worden; ik kon moeilijk van God verlangen dat hij Heitinga of Nistelrooy ineens beter maakte ...

De Russen

Media_httpi75photobuc_dazrs

Zouden ze pas na de komst van Dick Advocaat en Guus Hiddink het voetbalspelletje zijn gaan begrijpen? Heeft Guus Hiddink de Russen leren voetballen of zoekt hij telkens het goede land uit om te coachen?

Over deze vragen schrijft Nico Dijkshoorn vandaag een gaaf stukje in de Volkskrant. Onze zelfbepluiming begint een beetje ziekelijk te worden, vindt hij. We vliegen er zaterdag uit, voorspelt hij, maar hij voegt eraan toe: "Alleen als we de Russische spelers oprecht bewonderen en ze durven te zien als volwassen, geniale voetballers, maken we een kans."

De Volkskrant-columnist heeft de Sovjet-Unie eerder al heel modern zien voetballen bij een of ander WK.

Nog deze fraaie constatering uit de column van Nico Dijkshoorn:

"Belanov was al Zidane toen die in Marseille nog vis stond schoon te maken"

Kunstzinnig plassen

Media_httpi75photobuc_hbjpf

En terwijl op zondagavond Turkse auto's toeterend en vlaggend door Amsterdam rijden, want 'onze' Turken hebben gewonnen, en hoe! - denk ik nog na over die hypermoderne wc's van het Cobra Café op het Museumplein, waar gistermiddag wc-bezoekers in totale verwarring raakten. Niets was meer normaal. De deuren van de wc's waren van doorzichtig glas. Pas als je de deur sluit wordt het glas mat. Maar eer je zover bent, ga je natuurlijk even langs bij de toiletjuffrouw om te vragen hoe dat zit met de privacy. En voor de zoveelste keer verlaat zij haar plaats achter de balie om deze wc-bezoeker alles uit te leggen:

* de mensen hoeven niet bang te zijn: als ze het slot omdraaien kan er niemand meer naar binnen kijken.
* het glas is gemaakt "op LCD-basis" (niet dat ik weet wat dat is).
* als opeens de stroom zou uitvallen, blijft het glas mat.
* er schijnen ook mensen te zijn die nooit hun deur sluiten uit angst er niet meer uit te kunnen.
* ook aan deze bange wezens is gedacht, want van iedere groep wc's is er een met een deur die geen doorkijk heeft.

Terwijl de toiletjuffrouw me dat alles vertelt, moet ze haar verhaal telkens onderbreken voor mannen die bij de dameswc's binnenlopen en voor dames die de herenwc's opzoeken... nee meneer, hier..deze deur, niet daar..mevrouw! u loopt verkeerd!

En dan moet je zo'n futuristisch toiletgebouw ook nog elegant verlaten. Ook dat gaat niet probleemloos. Bij moeders met kinderen houdt de toiletjuffrouw zelf het klapdeurtje vast, want die deurtjes klappen te vlug dicht waardoor kinderen ook nog eens de kans lopen een onverdiende klap te krijgen.

En nu durf ik toch mijn twijfel uit te spreken over de architect die al dit moois heeft uitgedacht. Maar meneer, zegt onze toiletjuffrouw, ik zal u nóg eens wat vertellen, voor deze toiletinrichting is een prijsvraag uitgeschreven en dit is het dan geworden!

We wisselden met elkaar een blik van verstandhouding en ik dankte haar voor de sportieve uitleg.

Wie geïnteresseerd is in nog meer rare varianten van openbare toiletten, hij klikke hier.