Een ZON-dag in Luik (2)
Wat ook vrolijk maakt in Luik, dat zijn sommige naambordjes. In de Rue de Serbie stond bij de huisdeur van een dokter te lezen:
Docteur D. Malaise
Nez – Gorge - Oreilles
Wat ook vrolijk maakt in Luik, dat zijn sommige naambordjes. In de Rue de Serbie stond bij de huisdeur van een dokter te lezen:
Docteur D. Malaise
Nez – Gorge - Oreilles
Il neige sur Liège zong Jacques Brel in 1963. Maar vandaag geen sneeuw in Luik. Het was er 23 graden.
De zon maakte de stad nog mooier dan ze al is. De zon, de kilometerlange oktoberkermis, de wafels, de terrassen, de Place St.-Lambert, de mosselen met dikke Belgische friet, en ... de grootste verrassing: de wording van het nieuwe station Liège-Guillemins, een staaltje van futuristisch kunnen.
Van het oude station zijn nog maar puinhopen over, de nieuwbouw staat al te stralen. In 2000 begonnen. Het zou 60 maanden duren, maar eind dit jaar gaat het ervan komen. Dan krijgen de TGV’s een waardig vertrekpunt naar Parijs, Londen en misschien zelfs Maastricht.
De naam Liège-Guillemins gaat veranderen, er zijn plannen om het station Liège-Limbourg te gaan noemen, en dan bedoelen ze met Limbourg 'ons' Nederlands Limburg. Als dát niet mooi is ... Maar er zijn nog genoeg Walen te vinden die daar tegen zijn. Dus afwachten.
Wat wel nog te wensen is: alle mededelingen op borden zijn uitsluitend in het Frans; daar zal toch echt verbetering in moeten komen. Vandaag ben ik überhaupt geen Luikenaar tegengekomen die ook Nederlands sprak. Maar dat verhoogt wel het vakantiegevoel: in Luik begint Frankrijk! (wel zijn in Frankrijk de frieten dunner).
Er was al eerder over gepubliceerd, maar de komende dagen zal er ongetwijfeld nog veel meer over te doen zijn: vanmiddag promoveerde de internationale schaakmeester David Levy aan de Universiteit Maastricht op het onderwerp: Intimate relationships with Artificial Partners.
Je gelooft je ogen en oren niet als je leest en hoort wat er allemaal mogelijk (?) is in de toekomst. Een van zijn voorspellingen luidt: mensen zullen in de toekomst net zo vaak en misschien wel meer seks hebben met robots dan met elkaar.
Met zo’n voorspelling kun je dus doctor worden.
De 62-jarige schaakmeester uit Londen promoveert in Maastricht, omdat het onderwerp in Groot-Brittannië taboe is.
Ik ben benieuwd of het internationale respect voor het wetenschappelijk niveau van de Universiteit Maastricht na zo’n promotie zal stijgen of dalen.
Grote chocoladeletterkop in de Metro van vandaag:
"Halfdood in bad"
Daaronder in kleinere letters:
"Getuige Bram Zeegers dood gevonden"
Enfin, het is een gratis krant.
Je hebt leugens, smerige leugens en je hebt Schiphol
(Bert Wagendorp, vandaag in de Volkskrant)
Het is te belachelijk om het uit te zoeken maar toch wil ik het weten: sprak prinses Maxima nu van een koekje bij de koffie of een koekje bij de thee? (zie hieronder mijn voorafgaande Mblog).
Aanvankelijk dacht ik dat ze thee had gezegd. Maar dezer dagen hoorde ik haar in een tv-uitzending koffie zeggen. Vandaag was minister Ella Vogelaar in Buitenhof op tv en die had het weer over een kopje thee. Nou wilde ik het toch precies weten.
Maxima bracht op 4 oktober een bezoek aan Slovenië; daar gaf ze een persconferentie en Nederlandse journalisten dachten: laten we haar eens wat vragen over haar speech van 24 september over de Nederlandse identiteit die niet zou bestaan. En daar kwam dat ene koekje weer, maar in Slovenië werd het een koekje bij de koffie. Een stukje van die persconferentie heb ik op tv gezien en toen heb ik ook het woordje koffie zelf gehoord (hopelijk hebben de Slovenen die persconferentie niet gezien want die zullen er helemaal niks van snappen; Slovenen zijn trouwens nog gastvrijer dan Limburgers).
Ik weet dus nu 100 % zeker dat ik het woord koffie heb gehoord, maar ik wilde 110 % zekerheid. Dus klikte ik op de site van het Koninklijk Huis en wat staat daar geciteerd over die persconferentie in Slovenie? "Koffie"!
Conclusie: de prinses zei thee in Nederland en koffie in Slovenië. Mijn slapeloze nachten zijn voorbij.
Ze heeft iets verkeerds gezegd, geloof ik, over de identiteit van de Nederlander. Als zelfs de Bond van Oranjeverenigingen er boos over is, dan moet het toch wel erg zijn.
Ik kan er niet over meepraten. Ik heb er slechts met een half oor naar geluisterd. Als leden van het Koninklijk Huis of andere miljardairs een toespraak houden, verflauwt mijn aandacht. Ik laat me door hen niets wijsmaken, ik laat me door hen niet aansporen tot het verrichten van goede werken. Ik vertrouw hun Kerstboodschappen niet, ik vertrouw hen ook niet niet als ze spreken als Argentijnse immigrant.
Het enige wat ik onthouden heb van Maxima is dat ze iets zei over Nederlanders en slechts één koekje bij de koffie. Wat ze daarover zei, lijkt me meer dan een beetje dom. Volgens mijn waarnemingen doen vooral Randstad-Hollanders aan zo’n zuinige folklore. Veel provincies buiten de Randstad zijn royaler, zeker Limburg. Als je in Limburg op de koffie komt dan kom je ook goed op de koffie. De prinses had zich zorgvuldiger moeten uitdrukken. Wie weet, hebben anderen die speech voor haar geschreven. Zand erover.
Voor de rest zou ik tegen Maxima willen zeggen: tais-toi et sois belle.
We zijn als sjiiet en soenniet begonnen aan het team-uitje. Uren lang gewandeld over bergen en door dalen in de omgeving van Vaals. Vanuit hoge punten het Rodastadion en de skibaan in het verre Kerkrade bewonderd, wel 25 kilometer van ons vandaan... De lucht was helder, de zon scheen, de boombladeren werden alsmaar kleurrijker. We genoten allebei van hetzelfde. Het team-uitje kon niet beter. We zijn als atheist weer thuisgekomen.
Mijn vrouw is sjiiet, ik ben soenniet. Het gaat niet zo goed met ons. Vanmiddag maken we een team-uitje. We zijn benieuwd hoe we terugkomen. Straks zult u het lezen.
"Alleen al hem onder ogen komen, maakt de mensen gelukkig – als hij ze even aanraakt, vallen ze bijkans in katzwijm. Ik denk niet dat Jezus het beter zou doen".
(Martin Bril, in de Volkskrant van 4 oktober)