Frits Bom jubileert

Hij schrijft nu al vijf jaar lang tv-recensies op zijn eigen website. Hij wil dat jubileum vieren door twee weken lang zelf geen tv-recensie te schrijven maar dat over te laten aan afwisselend bekende en onbekende Nederlanders. Frits Bom nodigde hen daartoe uit. Hij nodigde mij ook uit en rekende mij tot de onbekende Nederlanders. Daar heb ik helemáál geen bezwaar tegen. Ik kreeg het verzoek om de avond van 4 mei tv-recensent te spelen. Ik dacht: oei, er zijn vrolijker avonden om naar televisie te kijken en daarover te schrijven. Maar ik zei braaf: Ja meneer Bom, ik wil.

En de recensie is intussen geschreven en verscheen op 5 mei op de site van Frits Bom. Sterker nog: ze staat er nog steeds, dus ook vandaag, op 6 mei. U kunt ze nog steeds lezen.
Hieronder een paar fragmenten uit deze recensie van een amateur:

De titel van het stuk is:

Bijna 2 minuten stilte

Bijna. Want daar was die schreeuw, die rare schreeuw. Ik dacht: rotjongens vanuit een zijstraat die stoorzender willen spelen. Toen dat metaalachtige geluid. Ik dacht (ik ben geen wapenkenner): een schot? Toen zei de tv-presentator dat de mensen gingen lopen. Ja dat zagen wij ook, maar wat wil je als verslaggever als je niet dicht bij het gebeurde in de buurt staat? Zelfs Beatrix wist het niet en die is koningin.
--------
En toen volgde Bevrijdingsdag en we mochten het wèèr vieren, en alle kans dat Paul de Leeuw aanstaande zaterdag opkomt verkleed als een orthodoxe jood, misschien met een schreeuw erbij, maar ik weet niet of dat zo leuk is. Ik heb vaak gelachen met Paul de Leeuw, maar het wordt steeds minder.
Verleden zondag kondigde hij aan dat hij komende zaterdag een programma gaat doen met wensen van gehandicapten. Ik gun hun alle plezier.

Al twee jaar geleden meldde De VARA-gids dat het zijn liefste wens was om een keer een programma met uitsluitend verstandelijk gehandicapten te doen. Als ik zijn publiek zo bekijk op sommige avonden, dan denk ik dat zijn wens al vaker is uitgekomen.

Wilt u mijn hele recensie lezen? Breng dan een bezoekje aan Frits Bom.

Twitter is het schuld

Echtscheidingen, ze nemen weer toe. Schijnt te maken te hebben met de stabilisatie van de huizenmarkt. Sommigen spreken zelfs van een echtscheidings-tsunami. Dat lees ik vandaag in de Volkskrant.

Oorzaken van echtscheiding zijn:
- financiële problemen, overigens slechts 2 procent,
- er komt een derde in het spel,
- en nóg een oorzaak: de partners zijn op elkaar uitgekeken.

Er is zelfs een advocaat die een verband legt tussen echtscheiding en de opkomst van Twitter, Facebook, Hyves en Linkedin. Deze advocaat, hij heet Teurlings, zegt:

"Ik hoor steeds vaker opmerkingen in de trant van: hij zit de hele dag op internet en daar heeft hij een moppie opgedoken."

---------------------------------

Toch een leuke uitdrukking: een moppie opduiken. Het klinkt zo vrolijk.

Brussel-Halle-Vilvoorde

Iedere keer als je deze woordentrits hoort noemen op de Belgische radio of tv denk je: o, dat ingewikkelde probleem dat nooit zal worden opgelost. Vandaag is het weer zover. De koning houdt het ontslag van het kabinet-Leterme nog in beraad, maar het is toch alweer hommeles. Je zult zien dat ze er weer niet uitkomen.

De taalkwestie.

Ik ben altijd jaloers geweest op veel Vlamingen omdat ze zo goed Frans spreken. Alsof zij meer talent hebben om tweetalig te zijn dan Nederlanders.

Vlaamse kinderen leren op school behalve Nederlands ook Frans. Waalse kinderen hoeven geen Nederlands te kiezen als tweede taal. Zo hoorde ik vandaag nog eens uitleggen.

Wie Frans spreekt, spreekt een taal die reikt tot aan de Middellandse Zee. Dat is toch chic, of niet?

Idee: als nou eens alle Belgen zowel Frans als Nederlands zouden willen leren spreken en schrijven. Zou dan de oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde dichterbij komen?

De Waal Philippe Gilbert, die zondag de Amstel Gold Race won, sprak thuis Frans, maar heeft Vlaams leren spreken in de koers. Dus al fietsend. Zo kan het ook.

----------------------------------

Vanmiddag even gaan eten in België. In Lanaken op een steenworp afstand van Maastricht. De pangasiusfilet met garnalen en crab smaakte alsof er geen kabinetscrisis was. De serveersters lachten en keken alsof met de politiek alles goed zat.

En lopend door Lanaken zagen we op gebouwen teksten zoals deze:

Media_httpi75photobuc_xbchh

… en deze:

Media_httpi75photobuc_ptdtd

… en dan denk je: wat? - toch Frans in Vlaanderen? Want 'mutualité' is Frans. En heb je een christelijke mutualiteit en ook een liberale?

België blijft interessant.

Wat 'mutualiteit' betekent? Zoek dat zelf maar eens op.

Mart Smeets en zijn vader

Wat een spannende finish vanmiddag in de Amstel Gold Race.

Niet een Nederlander won, maar wat maakt dat uit? De zon scheen, in Zuid-Limburg werd het 23 graden, het was er warmer dan in Spanje. Iedereen was blij. En wie won er? De Belg Philippe Gilbert, een Waal die Vlaams heeft leren spreken in de koers. Thuis spraken ze Frans. Zelfs Vlaanderen sluit hem nu in de armen.

Hoe weet ik dat allemaal? Van Mart Smeets.

Hoe win je zo’n klassieker? Het is een heel gereken. Waar moet je demarreren om op de Cauberg als eerste over de streep te gaan? Leg dat maar eens uit aan de kijkers. Mart Smeets haalde er zelfs zijn vader bij. Die heeft ooit gezegd:

"Als je in het voorportaal gaat staan vrijen, moet je nog zorgen dat je in de slaapkamer komt."

Dat is een mooie tip voor kijkers die niet zo heel veel verstand van wielersport  hebben. Als ze de sporttaal niet zo goed begrijpen, kunnen ze zich wellicht behelpen met de uitleg van de vader van Mart Smeets. Dank je wel Mart.

Media_httpi75photobuc_ifkkm

En op de rondemiss die daar zo maar bij staat, krijg je ook een andere kijk. Kwam ze net uit het voorportaal?

Eyjafjallajökull

Zo. Ik wilde dit woord toch één keer in mijn leven typen.

Nóg een keer: Eyjafjallajokull. Nee, dat is fout; op die o moet een umlaut, dus ö.

Eyjafjallajökull, - zo, nou heb ik 'm. Hoe zou je dat woord uitspreken? Het ziet er erotisch uit.

Vandaag wijdt Bert Wagendorp zijn column in de Volkskrant helemaal aan de aswolk van de IJslandse vulkaan, dus aan de Eyjafjallajökull. Zie je, het gaat steeds makkelijker met dit woord. Laat in december het Nationaal Dictee maar komen: weer een fout minder.

Wat een voordelen heeft die vulkaanuitbarsting toch allemaal. Je hoort vogeltjes beter fluiten, je ziet ze niet vliegen, ik bedoel de vliegtuigen, en Bert Wagendorp maakt ons helemaal trots op Nederland, want hij schrijft:

"En als morgen eindelijk weer eens een Nederlander de Amstel Gold Race wint, is dat mede te danken aan de aswolk en de afwezigheid van buitenlandse favorieten."

Tjielp tjielp, tring tring, fiets fiets. O, wat kan lente mooi zijn.

Dick Advocaat

Je hebt advocaten die nog meer verdienen dan de meeste advocaten. Dick Advocaat is er zo een. Hij heeft zijn contract met de Belgische voetbalbond verbroken, want er kwam een lucratief aanbod van de Russische voetbalbond.

Op Radio 1 vertelde vanmorgen een buitenlandcorrespondent wat Belgische kranten zoal schrijven over "De leugenachtige geldwolf Dick Advocaat".

Deze Belgische correspondent bracht ook een oud Vlaanderens gezegde in herinnering:

"Als een Nederlander je nog niet gekloot heeft, dan is hij het gewoon vergeten."

Nogmaals: van Moskou tot Moermansk

Afgelopen zondag was de laatste aflevering van deze serie mooie programma’s, gemaakt door Jelle Brandt Corstius en zijn team. Een serie die veel bewondering oogstte. Zie ook mijn Mblog-bericht van 16 maart.

In Buitenhof, zondagmiddag, koos de schrijfster Désanne van Brederode de laatste uitzending van deze serie over Rusland en de Russen tot onderwerp van haar column.

"Prachtige televisie, op prime time", vond Van Brederode. Zij prees de maker en zijn medewerkers voor hun werk.

"Dankzij hen weten wij inmiddels al meer over de misstanden in Rusland dan de gemiddelde Rus zelf. Maar wat doen wij met die kennis? Volgt er na afloop van de serie een avondvullend debat over onze diplomatieke en economische betrekkingen met Rusland?"
(…)
"Ik vrees dat er ook in de aanstaande verkiezingstijd weer nauwelijks zal worden gesproken over de Nederlandse omgang met dictaturen als Rusland en China en hun leiders. Logisch, als klein muizenlandje kun je niets kunt veranderen aan het beleid van grootmachten. We verbazen ons niettemin graag over alles wat moedige reporters en verborgen camera’s er aan het licht brengen. (…) Echter, als de serie van Brandt Corstius slechts leidt tot de verzuchting: 'Goh, wat hebben wij het hier in Nederland toch goed!', dan is dat het toppunt van cynisme. Wir haben es gewusst. Wat sympathiek van ons. Wat zijn we toch betrokken."

Aldus Désanne van Brederode. Het is de moeite waard haar column in zijn geheel te lezen. Dat kan. Zie hier.