Hohe Messe

Gisteren dit meesterwerk van Bach gehoord, maar deze keer niet op de cd of de radio, maar in het echt, in het Theater aan het Vrijthof, Maastricht. Wat een genot.

J.S. Bach (1685-1750). Al meer dan 250 jaar geleden overleden, maar nog steeds levend.

De Nederlandse Bachvereniging zorgt daarvoor en duizend andere Bachkoren en Bachorkesten doen dat ook.

Wat goed dat ik thuis nog een cd heb met ook die Hohe Messe. Een uitvoering met een veel grotere bezetting, schat ik, maar daarom niet beter. Beide uitvoeringen zijn volmaakt.

De komende dagen zal ik de Hohe Messe in gedeelten beluisteren en nog eens beluisteren. Wat daarbij helpt, dat wel, is de lente of beter gezegd, het even verdwijnen van de lente, want er komt weer guur weer de komende dagen, met regen, hagel, natte sneeuw en een temperatuur van 6 graden.

Weg lentezon, weg beginnende bloesems.

Lentezon en beginnend groen zijn voor mij de enige factoren die kunnen concurreren met de schoonheid van Bachs muziek. Ik vraag me af of Bach zelf tijd heeft gehad om te genieten van lentes.

Marathon verkeerd

Vanavond zou Tien, voorheen Talpa, dus de Masturbatie Marathon uitzenden. Het staat zelfs vandaag nog op internet bij Talpa zo geprogrammeerd. Maar intussen is bekend geworden dat dit programma wordt afgelast. In plaats daarvan komt Machiel Kuijt zijn verhaal vertellen over tien jaar gevangen zitten in een cel in Thailand.

Ik ben benieuwd hoe het de kijkers zal vergaan die niet hebben gehoord dat de Masturbatie Marathon is gecanceld. Die zetten vol verwachting (?) de zender op Tien en als ze even de aankondiging van het gewijzigde programma gemist hebben, dan zien ze in de studio zitten:

Frits Barend - Machiel Kuijt - de moeder van Machiel Kuijt – advocaat Geert-Jan Knoops.

Hè? Masturbatie Marathon? Nog even in de tv-gids kijken... het staat er toch echt: Masturbatie Marathon.

Maar wat moet die Frits Barend daar? En die man uit Thailand? En die anderen?

Het is maar te hopen dat er pinda’s op tafel staan; die doen tenminste denken aan Barend en Van Dorp.

En langzaam zullen de verwarde kijkers zich gaan afvragen: waar is Henk?

En hoe het dan verder gaat? Ik zou het niet weten.

Niet om te lachen

"De airbags hangen er overal uit.."

Kan zo’n zin? Zeker wel, maar wanneer zeg je zoiets? Het klinkt zo mysterieus, bijna vrolijk, alsof de vlaggen overal uithangen.

Zojuist hoorde ik deze zin op de radio en dan wordt het opeens duidelijk. Door de mist botsten op de A 27 bij Almere veertig auto’s op elkaar. De verslaggever van Radio 1 zag de ravage en toen kwam uit zijn mond de nu begrijpelijke mededeling:

"De airbags hangen er overal uit.."

En nu kunnen we ons een voorstelling maken van wat er gebeurd is. Niets vrolijks dus met die airbags.

Vooruitgang

Al tien jaar lang heetten ze houdingscoördinatoren; ze leren hun collega’s hoe ze hun cliënten goed kunnen verzorgen zonder zelf schouder- en rugblessures op te lopen. Die houdingscoördinatoren kregen onlangs een nieuwe naam: ergocoach.

Dit staat allemaal in het nieuwste nummer van "Vitaal", het instellingsblad van Vivre in Maastricht, waaronder een aantal verpleeghuizen vallen.

Een bedlegerige patiënt van het bed in een stoel helpen op een manier die cliëntvriendelijk is heet niet meer een bedlegerige patiënt van het bed in een stoel helpen op een manier die cliëntvriendelijk is. Het heet nu: een transfer.

16 woorden vervangen door 1 woord, dat is knap.

Locatiemanagers (ook al zo’n mooi woord) schijnen al goede resultaten te zien van de inzet van ergocoaches.

Ik zie het al voor me, de verzorger komt de kamer binnen en roept vrolijk: transfertje?

Zeg dan maar eens nee.

Het wordt steeds meer een genot om verpleegd te worden.