De Limburgse hoofdstad vierde op 7 februari 2007 de vijftiende verjaardag van dit Verdrag.
Nou ja, de Limburgse hoofdstad vierde... - een paar
politieke kopstukken vierden; een daarvan was oud-premier Lubbers en dit
kopstuk - ik zag hem bij L1-tv – toonde aan dat je - met een paar borreltjes op - best optimistisch over Europa kunt praten, desnoods met een dikke tong.
De Maastrichtenaren die ik ’s morgens op Radio 1 hoorde en ‘s avonds bij L1-tv zag, waren niet zo enthousiast.
En het Verdrag van Maastricht stond toch aan de basis van de Europese Unie en de euro? Daarom juist vonden die Maastrichtenaren dat er niet zo veel positiefs te herdenken viel.
De nieuwsbrenger van L1-tv: "Om de viering kracht bij te zetten vloog burgemeester Leers gisteren op en neer naar Rome om het originele Verdrag op te halen. Alleen al voor de verzekering van het historisch document moest Maastricht diep in de buidel tasten."
Want het Verdrag van Maastricht is voor 1 miljoen euro verzekerd.
Burgemeester Leers roept ergens in een zaal met een plechtig gezicht: "Het Verdrag is onbetaalbaar omdat het ’t symbool is van de eenwording van Europa".
En niemand die protesteert of lacht. Iedereen slikt alles. Leers had net zo goed kunnen zeggen: water kookt bij 40 graden Celsius. Het zal wel.
Ik ben niet zo goed in verzekeren, maar als het Verdrag echt uniek is en het valt in zee of verbrandt, dan is het weg en wat doe je dan met een miljoen? Dus laat dat verdrag toch in Rome. Als er iets mis mee gaat, hebben wij het tenminste niet gedaan.
Bovendien: is vijftien (15) jaar nu echt een getal om te vieren? Dan kun je wel aan de gang blijven.
De presentator van L1-tv: "In het provinciehuis zijn de voorbereidingen in volle gang. In de feestzaal worden de tafels voor de lunch klaargezet en uiteraard wordt alles nog eens gepoetst."
De voorlichtster van de provincie: "Er komt natuurlijk een aantal belangrijke gasten en er is alles bij gebaat om het goed te laten verlopen, dat het er goed uitziet, dat het eten goed smaakt en dat iedereen het naar z’n zin heeft, en dat de bijeenkomst als een memorabel moment de geschiedenis in gaat, dus het is wel extra spannend."
Het is helemaal niet spannend. Ja, voor het bedienend personeel dat even iets harder moet werken, want het vieren van iets dat met "Europa" te maken heeft, betekent voor koks en kelners: extra je best doen voor de hoge heren (vooral heren), maar voor de miljoenen overige burgers is er geen barst veranderd.
En hiermee is het motto van week 7 al vastgesteld (maar die week begint pas 12 februari):
Herdenken maakt hongerig !