Alweer Bert Bakker

Wat een verhaal, zaterdag 27 januari, in de Volkskrant. Zelden heeft iemand zo het nest bevuild waaruit hij voortkwam.

Bert Bakker, twaalf jaar kamerlid voor D66. Hij doet een boekje open over de reusachtige interne herrie bij D66 in de laatste twee jaar.
Thom de Graaf, Boris Dittrich, Van Mierlo, Brinkhorst, Pechtold, Lousewies van der Laan, ze komen allemaal voor in het beklag van Bakker.

Thom de Graaf en de dolkstoot van Dittrich.

De dolkstoot van Brutus in de buik van Julius Caesar, (tu quoque, Brute? – jij ook al, Brutus?) verbleekt bijna bij wat er zich bij D66 allemaal afspeelde, al vloeide bij Caesar echt bloed, terwijl bij D66 bijna iedereen ineenkromp van de geestelijke pijn die men elkaar aandeed. En dat allemaal in het landsbelang. Of niet natuurlijk.

Bert Bakker. Vorig jaar was hij de Bekende Nederlander met het hoogste IQ (132).

"Als ik mezelf maar een klein beetje fatsoen mag toedichten, moet ik eigenlijk blij zijn dat ik niet meer in de Kamer zit". Dat zegt iemand die het twaalf jaar in die Kamer heeft volgehouden. Een hoog IQ werkt dus niet altijd.

Bakker zal veel verdriet hebben gehad, hij had veel willen bereiken en dat is niet gelukt. Hoe praat hij nu over collega-politici met wie hij zoveel jaren contact had?

"Balkenende is iemand uit een reservaat, uit het Nederland van vijftig jaar geleden dat alleen bij gereformeerden nog voortleeft."
"Marijnissen is een simplist. Een linkse populist met z’n kretologie."
Rita Verdonk "is echt te stom om voor de duvel te dansen."
"De Tweede Kamer is een prachtig decor voor iemand met een serieuze stoornis. Er zitten 150 Kamerleden die allemaal lijden aan een extreme vorm van ijdelheid."

Als alle 150 Kamerleden ijdel zijn, dan hoort hij daar zelf ook bij; zo eerlijk is hij wel.

"Is het rechtvaardig", vraagt Bakker zich af, "dat goede Kamerleden van de VVD en de PvdA moesten vertrekken, omdat een clubje tuig onder de naam Groep-Wilders de Kamer is binnengelopen met negen zetels?"

"Is het rechtvaardig dat VVD-minister Rita Verdonk 620 duizend stemmen krijgt?"

Ja, Bert Bakker, rechtvaardig of niet, het is wel democratisch. En als je nieuwe Kamerleden die je niet bevallen alvast tuig noemt, dan is dat niet sportief, om het eens mild uit te drukken. Iemand van Democraten 66 moest dat toch weten.

Ik verwijs de lezers van dit Mblog naar twee eerdere stukjes over Bert Bakker, namelijk die van 6 augustus 2006 en 28 november 2006. Neem er even de tijd voor en u zult daar zien hoe Bakker de kans heeft gemist op een zeer riante afvloeiingsregeling.

Mozart

De media weten ook werkelijk alles.

Nu is er weer een leguaan met een permanente erectie.

Hij heet ook nog Mozart, die leguaan.

Hij is te bewonderen in de Antwerpse onderwaterwereld Aquatopia.

Het ongemak duurt al een week.

Vandaag wordt hij geopereerd.

De dierenarts heeft het besloten.

Amputatio erectionis, zeg maar.

Het nieuwsbureau Nu.nl meldt nog: "De amputatie zal Mozarts paringsdrang niet dwarsbomen, want leguanen hebben twee penissen."

Zoiets noem je nou een geluk bij een ongeluk.

Veolia-NS 1-0

"Veolia op Heuvellandlijn beter dan NS", schrijft de krant. Dat is waar.

Vanaf 10 december vorig jaar is er elk kwartier een trein tussen Heerlen en Maastricht. Die rijdt met een bewonderenswaardige precisie. En ik maar onderzoeken hoe dat opeens kan.

Wat ik zie is dat de treinbestuurder geen hulp heeft van conducteurs. Bij iedere halte doet de treinbestuurder netjes een stap op het perron, kijkt of alles goed is, blaast op zijn fluitje, stapt weer in zijn cabine en hup, daar gaat de trein weer.

In al die weken van het nieuwe rijden rijst bij mij een donker/blij vermoeden: zou het zo goed gaan op de Heuvellandlijn omdat er geen conducteurs zijn?

Inderdaad, wat heb ik conducteurs vaak op het perron zien staan dreutelen, drentelen, kletsen of suffen alvorens ze hun fluitende toestemming gaven aan de bestuurder en dan gauw een eerste klascoupé indoken.

Conducteurs bij NS hebben een vertragende werking. Pas als ik een betere verklaring tegenkom, zal ik mijn hypothese laten vallen.

Het Verdrag van Maastricht

Je leest het vaker in de krant: er wordt iets tentoongesteld dat zó kostbaar is dat het héél streng beveiligd en bewaakt moet worden. Dezer dagen is dat het geval met het originele Verdrag van Maastricht uit 1992. Dat wordt door burgemeester Leers van Maastricht in Rome opgehaald en in de tweede week van februari in de Limburgse hoofdstad aan het volk getoond.

Dit document is zo belangrijk dat het voor één miljoen euro is verzekerd. In de krant staat precies wie wanneer het wáár ophaalt, waar het te bezichtigen is en zelfs waar het buiten de expositie-uren wordt bewaard. Het Verdrag van Maastricht zal direct na aankomst worden opgeslagen in de kluis van de ...bank aan de .... in Maastricht.

U ziet het: ik werk er zelf niet aan mee om deze bewaarplaats nog verdere bekendheid te geven dan al geschied is.

Het is wel te snappen dat de media als ideaal hebben zoveel mogelijk te onthullen wat er te onthullen valt. Maar moet werkelijk álles in de krant? In oorlogstijd moesten vaderlandgetrouwe kranten toch ook wel eens wat verzwijgen om de vijand niet nog wijzer te maken dan hij al is? En moeten in dit geval alle boeven op de hoogte worden gebracht van de plaats waar het Verdrag van Maastricht wordt bewaard? Of moet een week voor de grote vastelaovend een stelletje carnavalisten ook nog aan een 'grappig' idee worden geholpen?

U ziet het, zelfs dit stukje roept al gevaren op die het wilde bezweren.

Mensen in Nood

Er kwam weer een brief van deze hulpactie. Men noemt zo’n brief ook wel "bedelbrief", maar dat is een onsympathieke term, want wij hier in het Westen kunnen blij zijn dat we iets mogen geven. Deze keer werd een doel in India genoemd: rampenpreventie. Overstromingen en aardbevingen kunnen we niet voorkomen, zegt de brief, maar we kunnen wel de gevolgen ervan zo klein mogelijk maken door de mensen er goed op voor te bereiden. En nu komt een zin waarbij mijn wenkbrauwen vanzelf gaan fronsen:

"Zo leiden we bijvoorbeeld lokale brandweerlieden op zodat zij sneller en efficiënter hulp kunnen bieden bij een ramp en geven we zwemles aan Indiaase kinderen in waterrijke gebieden"

Ze zullen het wel goed bedoelen, maar het klinkt wat cynisch, nietwaar?

Gekneusde wervels

Hij wordt binnenkort 91 jaar. Ooit was hij generaal overste van de Broeders van Maastricht en bezocht hij zijn mensen in alle werelddelen.

Gisteren bezochten we hem in zijn appartementje in Amsterdam. Met 80 jaar deed hij nog mee aan de Nijmeegse vierdaagse. In diezelfde periode maakten we met hem ook een fikse bergwandeling in de Eifel.

Een tijdje geleden overkwam hem een ongeluk waarbij hij zijn wervels kneusde. Voor het eerst kwam de rollator in zijn leven, maar gisteren ontving hij ons trots zonder die rollator.

Bij het afscheid bracht hij ons naar de tramhalte in zijn buurt. Het was toen nog geen windkracht 10, maar het waaide al heel hard en de oversteek naar de tramhalte was gevaarlijk. Een groot kruispunt met veel bussen en trams. Het was Amsterdam. En die wind die toen al storm was. Af en toe wankelde hij lichtjes. We zeiden: steek niet over, maar blijf hier staan, dan kunnen we toch zwaaien. Maar hij wilde ons per se in de tram zien stappen.

Die gekneusde wervels... wat een snel herstel betreft, had hij de leeftijd tegen, zei hij, met zijn bijna 91 jaar. "Maar", zei hij, "als ik honderd ben, ben ik weer de oude."