2-1 voor de taalvirtuoos
En zo heeft Bayern München het weer 'geschafft'.
In de laatste minuut.
Zielig voor Van der Sar.
Proficiat voor Louis van Gaal!
Een prachtige wedstrijd.
En zo heeft Bayern München het weer 'geschafft'.
In de laatste minuut.
Zielig voor Van der Sar.
Proficiat voor Louis van Gaal!
Een prachtige wedstrijd.
Komt een man in de chocoladewinkel.
Zegt alleen maar: "Met melk d’r in".
De winkelierster begrijpt hem.
Man krijgt wat hij vraagt.
Man verlaat chocoladewinkel.
Winkelierster zegt:
"Die man komt één keer per jaar en dan wil hij altijd hetzelfde, namelijk een half chocolade-ei, gevuld met kleine eitjes, allemaal van melkchocolade. Zo komt hij hier al 25 jaar met precies dezelfde wens.
'Alleen melk d'r in', meer zegt hij niet."
DAG GROTE KRANT, zegt hoofdredacteur Pieter Broertjes vandaag op pagina 1 van de Volkskrant.
Maandag 29 maart is het zover, dan krijgen we een kleiner formaat Volkskrant. Compact heet dat. Tabloid formaat. Behalve Pieter Broertjes geven vandaag nog zeven andere (ex)medewerkers van de Volkskrant hun gedachten en gevoelens prijs over de komende verandering: Rempo Campert, Jan Mulder, Paul Witteman, Arie Elshout, Marjolein Februari, Bert Vuijstje en Piet Grijs.
Marjolein is de enige met duidelijke afkeer van het nieuwe formaat. Ze is dol op internet en ze leeft vrijwel online, maar er gaat niets boven de ouderwetse grote pagina van de krant, zegt ze. Je ziet tientallen artikelen in één keer, zonder te hoeven klikken of pagina's om te slaan:
"Je leest nergens zo snel en zo diep als met de Volkskrant breed voor je uitgespreid. Vanaf nu is dat voorbij. De markt heeft gesproken, en de markt heeft altijd gelijk. Gehoorzaam krimpt de krant in tot het formaat van een computerscherm; en natuurlijk is op dat kleine formaat alles nog steeds beschikbaar, maar je krijgt de dingen nooit meer in zo’n groot overzicht tegelijk voor je opgedist."
Zie ook vorig bericht.
Het is gelukt, het bezoek van Beatrix aan Valkenburg bij gelegenheid van 125 jaar VVV Zuid-Limburg.
L 1 TV heeft het gistermiddag live uitgezonden.
Het programma werd groots aangekondigd:
Alles verliep soepel, het lanceren van de ballonnen, het ballet bij de ruïne (zonder regen!) en in de gemeentegrot het korte concert van André Rieu, dat bestond uit de Kaiserwalzer van Johann Strauss, de evergreen Wie sjoeën ós Limburg is en het Limburgs volkslied.
Wat die Kaiserwalzer betreft is het jammer dat André Rieu die steeds meer uitrekt met te veel en te sterke ritardando’s. Effectbejag van André? "Dat heeft zo’n wals toch niet nodig", zou Herman Finkers zeggen.
Maar het was alles bij elkaar een plezierige vertoning en VVV-gastvrouw Anya Nieuwierra hoefde helemaal niet zenuwachtig te zijn, en dat was dan weer te danken aan die vrolijke André Rieu. Kijk maar:
Morgen, vrijdag 26 maart, komt ze, Hare Majesteit de Koningin.
Want de oudste VVV van het land bestaat 125 jaar.
Valkenburg bruist, maar is zenuwachtig.
Een druk programma voor Beatrix. Ze bestijgt morgen de trappen naar de ruïne. Ze krijgt een concert in de gemeentegrot.
Daar ontmoet ze nóg een bekende Nederlander: André Rieu.
Kunnen we zien hoe Zij walst met André.
Het wordt allemaal live uitgezonden door L1 TV. Om half drie.
Maar Anya Nieuwierra voelt zich niet op haar gemak.
Anya Nieuwierra is gastvrouw, want ze is de baas van de VVV Limburg.
De L1 reporter interviewde haar:
- Wat kan er allemaal tegenvallen?
Anya: Het weer kan tegenvallen en de techniek.
- Wat vindt u zelf het allerleukste?
Anya: Als het voorbij is.
Maar ze lachte er wel bij.
Gelukkig.
Wanneer is het ook alweer rokjesdag in Iran? Weet dat iemand?
Vanaf aanstaande maandag is ook deze krant op tabloidformaat. Ze hebben haar klein gekregen. Wie is "ze"? De Belgische Persgroep, de nieuwe eigenaar van de krant? Hoofdredacteur Pieter Broertjes? De redactie? De abonnees?
Wat vinden de abonnees ervan? Och, de een vindt zo’n tabloid maar wát makkelijk, aan tafel, in de trein, op de wc; de ander betreurt het: nooit meer een echte krant in de hand, met mooie groot opgemaakte koppen, foto’s, cartoons en diepgaande artikelen.
Het kleinere formaat heeft in ieder geval te maken met bezuinigen, misschien ook met mode: anderen doen het ook.
We zullen zien.
Vooralsnog bereidt de Volkskrant ons alvast voor op de komende vernieuwing door middel van opvrolijkende slogans in de 'etalage' bovenaan op pagina 1, die moeten suggereren dat zelfs de redacteuren enthousiast zijn. Kijk maar:
Hoe dat kan, een kleinere krant met langere artikelen, is me een raadsel. Ik heb namelijk ook gelezen dat alle redacteuren korter moeten leren schrijven.
Nog een paar andere voorbeelden van zulke opwekkingen tot enthousiasme:
"Eindelijk geen Volkskrant meer in mijn bord met Brinta!"
Dat zegt columnist Bert Wagendorp.
Zelfs de filosofe Marjolein Februari (elke zaterdag haar column) doet mee:
"Alles gaat goed met de wereld - de krant kan best iets kleiner."
Zou ze het menen?
En dan heb je nog Ronald Giphart die drie keer per week gaat schrijven:
"Gezegend is het land dat zich druk maakt om een krant".
Daar zullen we het dan maar op houden.
30.000 kunstwerken bekijken in anderhalf uur. Niet te doen. Toch geprobeerd. Niet gelukt.
De Kunst- en Antiekbeurs Tefaf in Maastricht heeft dit jaar 7 procent meer bezoekers gehad. De standhouders waren ook zeer tevreden over het aantal verkochte stukken.
Ik durfde met geen standhouder een gesprek te beginnen. Ik had iets te weinig geld bij me. En trouwens ook te weinig verstand van kunst. Ik zag alsmaar schilderijen waarvan ik dacht dat alleen Rembrandt dat kon. Nu ga ik het toch ook eens proberen.
Bekentenis: mijn mooiste herinnering aan het bezoek van vanmiddag was een moeder met kind. Maar die was niet te koop. Ze stond tussen het publiek en nu hier op de foto.
We moesten toevallig in Sittard zijn vandaag. Maar vandaag is ook de jaarlijkse St. Joep Markt. Tienduizenden liefhebbers en bezoekers uit de Euregio weten Sittard dan te vinden. Mooi voor die liefhebbers, maar daar hoefden we niet te zijn. Hoe we ook zijstraatjes indoken om de drukte te ontvluchten, alle straatjes en steegjes bogen weer terug naar de vele honderden marktkraampjes.
Zeker een uitvinding van Napoleon, die middelpuntzoekende straatjes. Napoleon verleende in 1802 Sittard toestemming om zo’n jaarmarkt te houden. Sindsdien weten kopers en kooplui Sittard te vinden.
19 maart is in de katholieke traditie het naamfeest van Sint Jozef. Alles wat Joep, Jo, Jos, José heet voelt zich op deze dag een beetje feestelijk. Geloof maar dat op deze dag ook vele Joepemannen en Joepevrouwen flaneren in de straten van Sittard. Het is hún naamdag. Op naar de Sint Joep zeggen ze in Sittard.
Dat Sint Jozef al in het jaar nul stuntte, moge bekend zijn, want hij wordt de voedstervader van Jezus genoemd, maar dat hij ook vandaag in Sittard nog stunt, is hier op de foto te zien.
Verleden zondag was ze er weer: de 8-delige serie "Van Moskou tot Moermansk'.
De begaafde Jelle Brandt Corstius reist door Rusland. Hij doet verslag van wat hij tegenkomt en laat eerlijk merken wat hij daarbij denkt en hoe hij zich voelt. Hij stapt binnen bij mensen in de keuken, bezoekt demonstraties, en wij mogen meeluisteren en kijken naar hun problemen en hun toekomstdromen.
Er is geen saaie minuut bij, terwijl het programma toch 50 minuten duurt.
Zondag ging het over de moorden op kritische journalisten.
Er is veel veranderd na de periode van glasnost en perestrojka die door Gorbatsjov in gang is gezet. Programmamaker Jelle Brandt Corstius vindt het maar raar en eng om in een land te leven waar elke dag de duimschroeven een beetje worden aangedraaid:
"Sinds Poetin in 2000 aan de macht kwam, zendt de televisie het nieuws uit zoals het Kremlin het graag wil zien. En de mensen die nog wél proberen hun werk te doen als journalist, worden bedreigd en soms vermoord. Na Irak en Algerije is Rusland het gevaarlijkste land voor journalisten."
Een activiste vertelt tijdens een demonstratie waarbij bloemen worden gelegd bij het huis van een vermoorde journalist:
"Als we thuis blijven zitten, wordt alles alleen maar erger. Als we de strijd wel aangaan, kan het ons misschien ons leven kosten, maar we wagen het erop voor de vrijheid van ons land. Anders houdt Rusland op te bestaan als we niet vrij zijn."
Een oudere vrouw die dit hoort, zegt: "Dat zijn wijze woorden en alle aanwezigen hier denken net zo."
Dan zegt de activiste tegen Jelle Brandt Corstius:
"U bent een buitenlandse journalist. Waarom vraagt u uw democratische leiders niet sancties te treffen tegen de Russische overheid? Er zijn hier beulen aan de macht. Waarom laat u uw leiders flirten met zo’n dictator als Poetin?"
Ja, die Poetin. En dan staat er afgelopen zaterdag in de Volkskrant dat grote interview met werkgeversvoorman Bernard Wientjes die enthousiast vertelt over hoe hij met Balkenende op bezoek was in het Kremlin en hoe ze na een diner naar een aparte kamer werden geleid waar ze 2,5 uur met Poetin hebben gesproken over de ontwikkeling van een aardgasveld drie keer zo groot als Slochteren.
Wientjes: "Dat doet Balkenende dan groots. Alle bedrijven die daaraan mee kunnen doen - Shell, Gasterra, ingenieursbureaus, financiers - zaten erbij. Dat zijn sessies die enorm veel opleveren voor de Nederlandse economie."
Zo gaat dat. Hoe moet je dat bij elkaar brengen: op zaterdag het interview met de voorzitter van ondernemersorganisatie VNO-NCW Bernard Wientjes, - en op zondag de televisiereportage van journalist Jelle Brandt Corstius? Hoe moet je als eenvoudige burger deze verschillend gekleurde informatie verwerken?
Jelle Brandt Corstius wil in ieder geval niet meer terug naar Rusland. Er worden weer journalisten vermoord door knokploegen, er worden weer actievoerders vastgezet in psychiatrische inrichtingen. Jelle houdt van de Russische mensen, maar niet van die in het Kremlin.
Wientjes en Balkenende zijn er geweest, - eventjes. Maar Jelle Brandt Corstius is er langer geweest. Jarenlang.
Hoe het verder moet in de wereld? Ik zou het niet weten.
(Er komen nog vier afleveringen van deze serie "Van Moskou tot Moermansk", telkens op zondagavond rond kwart na acht, op Nederland 2)