Geboren in '48

Op zaterdagen geeft de Volkskrant het woord aan een zestal auteurs die om de beurt vertellen over de dilemma's van hun generatie. Vandaag is het de beurt van Ger Thijs, 58 jaar.  Hij schrijft over dingen die almaar slechter worden, zoals…de Volkskrant.

"Blokker en Campert kwijt, we krijgen er niets voor terug. Slimme praatjes worden vervangen door domme plaatjes. Wat blijft wordt slechter. Gummbah, vroeger vunzig en wel eens leuk, is alleen nog maar flauw en vies. De krant dreigt de gevangene te worden van zijn generatie, zegt de hoofdredacteur. Had je nog maar een paar goede oude mannen. Hij is de gevangene van zijn dalende kwaliteit. Hij is de gevangene van zijn angst voor abonneeverlies. Niets gevaarlijker dan mensen willen behagen wier smaak je eigenlijk niet kent. Je verliest mij en de glazenwasser win je niet."

Dan heb ik zoiets van..

Iedere keer als ik iemand hoor zeggen: ik had zoiets van, dan krijg ik zoiets van ik moet dadelijk overgeven als je het nog één keer zegt, en dus vraag ik me af:

1 sinds wanneer is deze uitdrukking in de mode gekomen?

2 wat zeiden we toch vóór die tijd?

Maar voordat ik verder ging met dit bericht, keek ik even op google en daar zag ik dat Merel Roze al in januari 2005 zich ergerde aan deze uitdrukking. En ik maar denken dat ik de enige was tot nu toe.

Maar de misselijke uitdrukking is er nog steeds en dus herhaal ik mijn vraag: wat zeiden we toch vóór die tijd?
Alleen als we een paar goede vervangingen weten te bedenken, krijgen we die uitdrukking het land uit.

Laat komen die alternatieven, alles is beter dan ik had zoiets van.

Andere tijden

TREFFENDE WAARSCHUWING   

Zondag laatstleden werd te Uden zekere H.S., bij groot en klein bekend als een drinkebroer, door vier makkers naar huis gedragen. Geheel bewusteloos en zonder een spier van zijn lichaam te bewegen, werd hij door de vrienden al lachend en schertsend voortgesjord te bed gelegd om zijn roes uit te slapen. Helaas... den volgenden morgen was de ongelukkige een lijk ! Een treffende waarschuwing  voor zoovelen, die door walgelijke onmatigheid geregeld den Zondag onteeren ! 

(uit De Nieuwe Limburger Koerier van 14 juli 1904)

Rappen met respect

Respect was ooit een woord dat alleen gebruikt werd als het passend was om het te gebruiken. Dan had het iets te maken met eerbied, bewondering, ontzag.

Mij viel het verkeerde gebruik van dat woord voor het eerst op toen een zekere Ali B. of allerlei andere Ali's en niet-Ali's het gingen verwerken in hun rap-dreuntjes. Vanaf toen had het woord voor mij geen betekenis meer. Uitgerekend in rap-stamp-ritme over respect zingen, - het kan niet ongelukkiger. Als ik iets haat, dan is het de rap, met dat agressieve ritme waarmee de straatventer wil zeggen: zoals ik het jou vertel, zo is het en niet anders. Respék! Respék! Schei toch uit!

Meer krijsen dan zingen.

Dus, alle Ali's en niet-Ali's, hou je respect maar. Het wachten is op een beter woord dat niet aan inflatie onderhevig is.

De dokter sterft

In 2000 overleed op 93-jarige leeftijd in zijn woning in Sittard de kleurrijke huisarts en kunstschilder Funs Winters.

Harrie op den Kamp schreef toen over  hem een bijna vrolijk In Memoriam. Wie dit In Memoriam leest, zal begrijpen wat ik bedoel.

In april 2004 zag ik in Dagblad De Limburger een column van Jos Frusch die zich herinnerde hoe hij Funs Winters een paar weken voor diens overlijden had gebeld om hem te interviewen over een bepaald onderwerp. Hij weet niet meer waarover, maar hij herinnert zich nog precies wat de populaire huisdokter toen antwoordde:

'Och jông, doa sjteit mich de kop nit noa, ich bèn aan 't sjterve.'

Twee weken later was Funs dood.