Weer kruidenier verdwenen
Winkelier uit R. die zijn zaak gaat sluiten en zich in een folder tot zijn cliëntèle richt: "Wij danken u allen om nu te gaan genieten van onze vrije tijd". Het was een kruidenier die bij alles wat je hem bij de kassa ter betaling aanbood nog iets bemoedigends riep. Of het nou een stukje camembert was, een potje frambozenjam of een pak Duyvis pinda's, zijn commentaar was steevast: "Die vind ikzelf ook zo lekker !"
Hij kende al zijn klanten. Een oud vrouwtje wilde een condoleancekaart. Onze winkelier: "Is het voor …?" (en toen noemde hij de juiste naam). "Ja, ja", zegt het vrouwtje. De winkelier: "Mót iech 'm veur diech sjrieve?" Vrouwtje: "Joa, geere."
Geniet hij nu van zijn vrije tijd? Nee, hij is onlangs overleden. Ik heb de condoleancekaart voor zijn gezin zelf geschreven. Ik had geen keus.