Alaaf !
Bij de Jumbo draaide carnavalsmuziek. Opeens zong een oudere mevrouw goed hoorbaar mee met de eerste zin van het refrein:
“Iech bin de kluts kwiet”.
Op zich misschien niets bijzonders. Wat het wél wat apart maakte was de manier waarop de vrouw op dat moment keek, namelijk helemaal wanhopig van schap naar schap, misschien wel op zoek naar een pakje maïzena dat er gisteren nog lag, en nu niet meer; of misschien was de maïzena verplaatst naar een ander schap.
En dan komt dat refrein met die stem van Beppie Kraft... iech bin de kluts kwiet...en dan gaat zo’n vrouw vanzelf meezingen, met een gezicht zonder vrolijkheid, maar recht uit het hart.
Zo zie je maar weer, carnavalsdeuntjes zijn niet alleen maar vluchtig vermaak; ze geven ook de kracht om het harde leven aan te kunnen. Een Jumbo zonder maïzena? Daar zou je inderdaad de kluts van kwijt raken.