WC's en hun design

Ik maak er geen foto’s van, ik maak er geen plakboeken van, maar als ik bedenk hoe vaak ik van die onbegrijpelijke wc's ben tegengekomen, denk ik dat er best een verzameling in had gezeten.

Een aantal jaren terug de wc's in het Centre Pompidou in Parijs. Misschien ben ik al een paar details vergeten, maar ik weet nog dat het licht pas aan ging als de deur helemaal dicht en op slot was, dat het toilet pas doorspoelde als je de deur weer opende, en dat de kraan pas water gaf als je van alle kanten erop getikt had, of erop geduwd had of eraan getrokken. En dan denk je: nou, het is Parijs en gekker zal het wel niet worden.

Maar het kan altijd nog gekker. In Amsterdam had ik toch weer een incident met een kraan die niet open was te krijgen. Ik had maar één hand daarvoor ter beschikking omdat mijn andere hand al gevuld was met vloeibare zeep. Ik wilde niet opgeven en dus liep ik tenslotte radeloos met dat kwakje zeep in mijn handpalm het volle café in om aan een ober te vragen die kraan mores te leren. Dat lukte hem; ik weet nog steeds niet hoe.

Intussen groeit de ervaring met de jaren, maar toch kon het weer gekker. Ik bezocht onlangs de wc van het zo geroemde onlangs geopende Kruisherenhotel van Camille Oostwegel in Maastricht. Vervreemding alom. Ik ging door een glazen deur en zag alleen maar wc’s met deuren, geen urinoirs. Dat maakt onzeker en dus liep ik naar de juffrouw aan de hotelbalie en vroeg of die wc’s voor alle gezindten bedoeld waren. Nee, zei ze, alleen voor dames. Hoe kon ik dat weten? Ja, er staat "SHE" in de melkglazen deur, maar dat waren dan wel langgerekte letters van drie meter hoog en maar een paar centimeter breed.

Goed.

Dan nu door de glazen deur met "HE". Daar waren zowel urinoirs als wc’s met deuren. Maar staande voor zo’n urinoir zie je rechts van je een glazen wand waarachter een gangetje waar zomaar iemand kan langskomen. Even kijken op die wc’s met deuren. Het zal toch niet..... maar jawel hoor, ook daar die glazen wand die zicht geeft op het paadje tussen het wc-complex en de oude muren van de middeleeuwse kloosterkerk. Je zult als dame of heer op zo’n troon gezeten zijn en je gezicht in de plooi moeten houden voor als er iemand passeert. Dat je dan vriendelijk groet of zoiets.

Dat het daarna weer twee minuten duurt eer je de kraan van het lavabo kunt activeren, spreekt onder deze omstandigheden bijna vanzelf.

Toch nog even terug naar de juffrouw aan de balie. Kan daar iedereen zomaar door dat gangetje lopen? Nee hoor, dat is een afgesloten ruimte, ook al lijkt het anders.

DESIGN!

Uit de folder van het hotel:

" ... een creatie van de internationaal bekende interieurarchitect Henk Vos"

en: "Uitgangspunten zijn transparantie, ruimte, moderniteit en comfort".