Europa, ach, Europa

Wat lees ik nu weer? Er is een eurocommissaris die schoolfruit wil invoeren. Om overgewicht van kinderen tegen te gaan. Vooral in Italie, Spanje en Portugal schijnen veel kinderen te dik te zijn.

Ik zou zeggen eet dan minder vet en zoet, dan kom je al een heel eind. Van te veel fruit kun je trouwens ook dik worden. Ik zou me er niet mee willen bemoeien, maar als ik bedenk dat dat fruit dan verspreid wordt over heel die grote logge Europese Unie, dan word ik al kriebelig. En vooral als ik bedenk dat dan weer alle rijke kinderen evenveel fruit krijgen als de kinderen van arme ouders. Of zal het zo niet gaan? Jawel, zo zal het wel gaan, terwijl ik eigenlijk veel liever wil meebetalen aan hongerige kindjes in Afrika dan aan té weldoorvoede kinderen in Europa.

Maar goed, het is nog niet zo ver.

Mevrouw Mariann Fischer Boel, zo heet deze eurocommissaris, werkt nog maar aan een plan. Een plan! Plannen in Europa kosten altijd geld. Weet u wat dit schoolfruit-plan kost? Honderd miljoen euro. Valt het mee? Ook als het honderd miljoen per jaar kost? Want dat gaat het kosten. Wat zou er met dat fruit gebeuren dat het zoveel moet kosten? Fruit met slagroom? Benieuwd of Nederlandse kamerleden daar meer van willen weten. Of is zoiets in Brussel gewoon een hamerstuk?

Mariann is geboren in Denemarken. Daar was ze minister van Landbouw en Voedsel. In Brussel is ze nu Europees Commissaris voor Landbouw en Plattelandsontwikkeling. Ja, dan bedenk je zo wat. In Denemarken heeft ze samen met haar man drie landbouwbedrijven. Daar kwam gedonder van. Dus leidt haar man nu die boerderijen. Zij is er niet meer direct bij betrokken, zegt ze.

Zo heeft ieder land zijn eigen Veerman, ook al is de Deense Veerman een vrouw. Maar ze zal Europa op een hoger plan brengen, met fruit voor te dikke kindjes.