TV-moment

Het programma Pauw & Witteman.
Gisteravond.
Cabaretière Sanne Wallis de Vries had pas weer eens koningin Beatrix gespeeld in een aflevering van een miniserie als aanloop naar de verjaardag van Beatrix op 31 januari.

Op het einde van deze aflevering ging koningin Wallis naar bed met in haar handen een foto van prins Claus tot wie ze enige zoete woordjes fluisterde. Een van de gasten in het programma van Pauw & Witteman was Arie Slob, fractievoorzitter van de ChristenUnie. Toen hem iets gevraagd werd over een ander onderwerp (drie keer raden wat dat was) wilde Slob eerst iets zeggen over wat hij zojuist had gezien: hij vond die scène met de foto "niet bepaald respectvol".

Witteman reageerde als gebeten, trok zijn bekende verontwaardigde grimas, stijve kaken, en bitste: "..is liefdevol bedoeld!"

En ik dacht spontaan: wat een barbaar. Ik bedoel Witteman. Al heb ik een republikeins hart, ik ben het eens met Arie Slob; ik vind zo’n scène ook respectloos en wel om twee redenen. Eén: grapjes maken over een overleden partner van iemand op de manier zoals gisteren gebeurde, is verre van grappig. Twee: zo’n grapje maken twee dagen voor de verjaardag van de betreffende persoon is extra pijnlijk. En ik zeg erbij: of dat nou een koningin betreft of mijn buurman. Maar voor ons staatshoofd komt dat ook nog eens extra pijnlijk aan vanwege haar wel zeer openbare functie.

Toen Witteman zei dat de grap liefdevol bedoeld was, probeerde de fractievoorzitter van de ChristenUnie nog iets te zeggen in de trant van "dat hoop ik dan maar", waarop Witteman weer: "ligt er maar aan hoe je ernaar kijkt".

Ja, hoe kijkt Witteman naar zo’n grap? Hoe leg ik een barbaar uit dat hij een barbaar is? En hypocriet ook nog?

Bij mij geen goeie beurt gemaakt, Wittemanneke.