Sneuvelen

Een moeilijk verhaal op deze zonnige warme dag.

Dezer dagen schrok ik even bij het lezen van een passage in het boek van Maarten van Rossum dat heet: "Drie oorlogen. Een kleine geschiedenis van de 20e eeuw". Ik zat nog maar vooraan in de eerste wereldoorlog toen de auteur mij verraste met deze overdenking:

"Achteraf valt gemakkelijk te constateren dat de oorlogvoerenden er verstandig aan zouden hebben gedaan bijvoorbeeld in het voorjaar van 1915 een compromisvrede te sluiten. Het westelijk front zat muurvast en verdere enorme slachtingen leken onvermijdelijk. Zo redeneerden de strijdende partijen echter niet. Zij waren juist van mening dat de enorme offers die al waren gebracht, het noodzakelijk maakten om de oorlog voort te zetten tot een beslissende overwinning zou zijn behaald."

Ik herhaal het laatste stukje:

…. "Zo redeneerden de strijdende partijen echter niet. Zij waren juist van mening dat de enorme offers die al waren gebracht, het noodzakelijk maakten om de oorlog voort te zetten tot een beslissende overwinning zou zijn behaald."

Een paar bladzijden verder lees ik (ik citeer weer Maarten van Rossum):

"De geallieerde offensieven aan het westelijk front in 1915 leverden niets op, behalve enorme verliezen en minimale terreinwinst. Van de euforie waarmee zovelen in 1914 aan de oorlog waren begonnen, was eind 1915 niets meer over. Bij velen sijpelde langzaam de twijfel over deze hele bloedige onderneming naar binnen. Zo niet bij de generaals, die bleven geloven in het nut van een offensieve aanpak, al was het maar om psychologische redenen."

Na 1915 sneuvelden nog miljoenen soldaten.

Media_httpi75photobuc_ldxae

Als je dat leest dan ga je al gauw denken aan wat Nederlandse generaals en anderen de afgelopen dagen hebben gezegd na het sneuvelen van weer twee Nederlandse militairen in Afghanistan. Ik wilde er in dit Mblog over schrijven, maar ik zag er van af. Ik ben maar een leek in krijgskunde en ik besef dat je het een niet zomaar met het ander mag vergelijken. In 1915 was het oorlog, - en in Irak en Afghanistan wordt er aan opbouw gedaan of aan democratievorming of zoiets. Dus ik dacht: schrijf maar niks over dit onderwerp.

Maar nu lees ik in de Volkskrant van gisteren, 16 april, dat de journalist Jan Tromp het er ook moeilijk mee heeft dat generaals nu zeggen dat het het ergste is om nu op te geven. Dan zouden onze soldaten voor niets zijn gestorven. Ook die veertien anderen. Enfin, wie de krant nog heeft, leze het op pagina 37.

Tromp vraagt zich af of dat argument niet dwingender wordt na elke nieuwe dode, …"tot aan de laatste soldaat, die zal zeggen dat het niet te 'verkroppen' is als die 67 duizend 999 anderen voor niets zouden zijn gestorven."

Door dat artikel van Jan Tromp ben ik er nu toch maar over gaan schrijven.

1915, 2008, het zijn natuurlijk heel andere tijden, andere situaties, maar je hart krimpt als je na iedere sneuvelpartij moet horen dat het nu zeker moet doorgaan.

Ik zei het al: vandaag, 27 april, is een te zonnige dag om diep door te denken over Afghanistan en Irak waar toch ook velen sneuvelen.

Jan Tromp eindigt zijn overweging met: "De teller in Amerika staat op 4.040."