Frits niet Spits genoeg

Dezer dagen was Frits Spits boos. Matthijs van Nieuwkerk had niet genoeg over zijn boek Zestig strepen gepraat. Frits was niet alleen boos, hij was ook bedroefd, hij was zelfs geëmotioneerd en dat kwam RTL Boulevard goed uit: hoe meer emotie, des te gretiger de kijkers. Frits sprak boze woorden, daarna stokten zijn woorden in zijn keel en... nu komt het: Frits keek recht in de camera en zei toen ook nog "sorry" !

De camera stopt en het onheil is geschied: Frits Spits huilde! Dat is natuurlijk niet waar. Frits huilde bijna. Maar andere media maken er dan meteen van dat zijn tranen vloeiden.

De laatste maanden meen ik een vast patroon te ontdekken in dit soort tv-gedrag. Het gaat als volgt: iemand raakt ontroerd door zijn eigen verhaal, beseft dit, denkt aan alle anderen op tv die tegenwoordig zo snel zijn met bijna of echt huilen, speelt de rol bijna dwangmatig mee, en zegt dus "sorry" en dat betekent: ik huil nu wel niet, maar het had me net zo goed wél kunnen gebeuren.

Media_httpi75photobuc_tvczb

Misschien begon het met De Gouden Kooi, of al veel eerder. Gasten op tv weten van zichzelf niet meer of ze nou echt huilen of dat ze spelen dat ze huilen. Hoe dan ook, het woord "sorry" op het eind van zo'n scène doet de deur dicht. Ze beduiden dan: ik ben ook zo iemand die weet hoe je het spel moet spelen.

Televisie leidt tot na-aapgedrag. Voer voor psychologen.