Ontspannen in Aken

Juist in dagen van wereldwijde recessies moet je even naar het buitenland vluchten. Dan kom je op andere gedachten. Vanuit Zuid-Limburg ben je zo in Aken. Daar was geen enkele bank omgevallen. Integendeel, de AachenerMünchener verzekeringsbank, vlak achter het Stadttheater, rees zelfverzekerder omhoog dan ooit. Ook andere banken bleven staan waar ze stonden. Wel zag ik Angela Merkel folders bezorgen bij allerlei Banken en Sparkassen, maar het kon ook een meisje zijn met de plaatselijke Trompetter.

Media_httpi75photobuc_xwbgi

Het leek wel lente in Aken. Alleen die prachtboom in herfstkleuren zei dat we ons toch geen illusies moesten maken. Maar voor de rest: alles schön und gemütlich. Je loopt door de stad, je ziet overal mensen op bankjes zitten, bankjes die ook al niet omvallen. Je ziet een terras, je zoekt een tafeltje en een hoofse dame zegt: bitte, setzen Sie sich, ich wollte gerade gehen. Maar ze bleef toch nog even zitten en zo zaten daar op een mooi pleintje in een zonnige stad een Limburgs echtpaar en een Duitse mevrouw. Hoe ze heette, weten we niet, maar we raakten aan de praat. Ze was in 1942 in Berlijn geboren, haar vader was daar toen leraar aan de Technische Hochschule. In 1944 vluchtten ze naar Stuttgart in het Zuiden van Duitsland en vanaf haar twaalfde jaar woont zij in Aken. Daar kreeg haar vader weer een baan aan de RWTH, de Rheinisch-Westfälische Technische Hochschule.

Media_httpi75photobuc_qdwlj

Toen van onze kant het woord Maastricht viel, werd ze enthousiast en stak een sigaret op en dus had ze nog geen zin om naar huis te gaan. Ja Maastricht! Die Innenstadt, wie schön! Ze kende allerlei gebouwen en straatnamen. En bij Maastricht moet ze ook altijd denken aan André Rieu, niet zozeer aan zijn muziek, want die vond ze niet zo interessant, aber die Maastrichter Leute! Wat konden die vrolijk zijn, und singen und tanzen! Misschien lag het aan André Rieu, dacht ze, dan was dat ook zijn verdienste. Ze kijkt nooit naar TV-shows, maar als Rieu er is met zijn dansende Maastrichtenaren, dan wil ze er geen minuut van missen. En ze stak nóg een sigaret op en intussen werd ons gesprek enige keren onderbroken door groepjes luidruchtige TH-studenten die nog midden in de Fuchstaufe zaten (vossendoop, wij zeggen daar ontgroening tegen). Die studenten kwamen vlak achter onze rug opdrachten uitvoeren en het ontgroeningscomité had zijn eigen bierstoelen meegebracht. Zie de foto.

Media_httpi75photobuc_lrbkf

Onze Duitse vriendin praat weer verder, want we moeten in de buurt van de Maastrichtse Theaterschule (de toneelacademie) zeker eens gaan zoeken naar een huis dat helemaal begroeid is met Glyzinie. Glyzinie? Dat moesten we, thuisgekomen, opzoeken: Chinese blauweregen. We zullen gaan kijken of we dat huis vinden.

Toen namen we afscheid van een onbekende Duitse dame. Zij zwaaide nog enige keren alsof het afscheid voor eeuwig was en misschien ís het ook voor eeuwig, want wanneer ontmoet je zo’n vrouw nog eens?

Bij het restaurantbezoek aan het eind van zo’n dagje Aken vragen we ons af waarom het eten in Duitsland toch altijd weer een stukje goedkoper is dan in Nederland. En niet slechter.

Op weg naar de auto beseffen we dat we de hele middag niet over de bankencrisis hebben gepraat. Dat geeft een tevreden gevoel, zeker als je op het trottoir voor een drogisterij nog bijna tegen een reclamebord oploopt dat je aanraadt voor een soepele rug te zorgen.

Media_httpi75photobuc_itjqf