Sinterklaas in Almere
En daar kwam de Sint weer, deze keer in Almere. Geen storm op zee. Droog weer. Een volle pakjesboot. Alles ging goed. Alles wat slecht ging hadden de televisiemakers zelf bedacht om het voor de kinderen spannend te maken.
En dan zit je te kijken, - zonder je eigen kinderen die ver weg wonen.
En dan denk je aan je kleinkinderen die dus ook ver weg wonen.
En dan denk je aan je dochter die nu ongetwijfeld aan haar jongetjes zit uit te leggen dat het allemaal goed komt, omdat Dieuwertje ook zegt dat het goed komt.
En dan zit ik naast mijn Echtgenote die mij uitlegt wat ik allemaal niet zo direct snap:
te veel pakjes op de boot,
iets met een zeedrempel,
ballonnen,
de boot schiet niet op,
Als ik de afgelopen dagen naar het Sinterklaasjournaal had gekeken, had ik alles vlugger begrepen.
Enfin, ik zie wel wat ervan komt.
Daar is de boot! Ik leg de krant weg en zie wat ik elk jaar liever niet zie: dat geflikflooi tussen Sinterklaas en een Burgemeester met hun Grote-Mensen-Gezwets. En later komen nog andere Burgemeesters in beeld die allemaal de groeten doen aan de Burgemeester van Almere. Allemaal overbodig.
Wanneer loopt Sinterklaas nou eens rechtstreeks vanaf de boot naar die grote kindermassa toe en roept kordaat: DAG LIEVE KINDEREN, - EN ZIJN JULLIE OOK ALLEMAAL BRAAF GEWEEST? Dan roepen al die kinderen: jáááá !! (en dan zijn er altijd wel een paar bij die liegen, maar dat is niet erg).
Na afloop van alles bel je dan je kleinkinderen en dan komt een opmerkzaam jongetje met nóg een punt van kritiek: ... toen Sinterklaas van de boot stapte, was het paard al van de boot af ... !
Kleinzoontje heeft gelijk. Hij zong niet voor niets: ... hoe huppelt zijn paardje het dek op en neer…
(nu maar hopen dat Sinterklaas dit leest)