Sinterklaas en de kwantumtheorie
Laat mijn scheurkalender nu vandaag komen met een uitspraak van de natuurkundige Niels Bohr:
"Iedereen die niet door de kwantumtheorie geshockeerd wordt, heeft er niets van begrepen."
Ik was geschokt, en ik had het niet eens goed begrepen. Vooral niet toen ik bij de uitleg op de achterkant van het kalenderblaadje ook nog bij Sinterklaas terechtkwam.
Aldus:
De kwantumtheorie gaat over het meten van elementaire deeltjes (kwanta) die zich anders gedragen dan men tot dan toe dacht. Je kunt ze niet precies meten; als je ze meet dan verander je ze op datzelfde moment, populair gezegd. Kijk het zelf maar eens na op Wikipedia.
Vanaf die uitvinding is het niet meer alleen gegaan over zijn of niet zijn, maar ook over het bestaan als een relatieve eigenschap. Zo kon dus mijn filosofiekalender vandaag eindigen met:
"Als je kind vraagt of Sinterklaas bestaat, hoef je niet meer te kiezen tussen 'ja' of 'nee'. Het is wetenschappelijk verdedigbaar om te zeggen: 'in zekere mate'."
Is dat niet mooi? Alle voorlichtingsproblemen de wereld uit.
Ik lees dat mijn kleinzoontje van 3 in deze dagen geregeld zegt: “Sinterklaas is mijn vriendinnetje! Ik wil Sinterklaas een kusje geven”.
Wat moet je dáár nou weer mee?
Hij heeft het niet van een vreemde. Toen zijn oma, mijn echtgenote, op de kleuterschool zat, stond een grote forse kloosterzuster voor de klas, gekleed in een allesverhullend habijt. Dat maakte al indruk, maar die zuster droeg ook nog eens stevige zwarte veterschoenen. In die tijd heeft mijn echtgenote ooit heel ernstig aan haar gevraagd: "Zuster, was u vroeger een jongen of een meisje?"
Maar goed dat die kwantumtheorie is uitgevonden.