Bruiden van Allah
Gisteravond te zien op de VPRO: een documentaire over vrouwen die vastzitten in een Israëlische gevangenis. Waarom zitten ze vast? Omdat ze betrokken waren bij terroristische aanslagen. Moslims noemen dat verzetsdaden. Ieder noemt het maar zoals hij het wil.
Je ziet vrouwen die vertellen hoe ze een zelfmoordterrorist het centrum van Jeruzalem hadden ingesmokkeld, of hoe ze een mislukte ontplofpoging deden en toen gearresteerd werden. Een andere vrouw was zwanger toen ze een aanslag pleegde. Ze kreeg de baby in de gevangenis en zong hem toe: Allah is groot. Zes maanden later fluistert ze haar baby toe: zeg maar dat je zelfmoordterrorist wil worden.
En dan was er nog die gevangene die zei dat veel vrouwen zich aanbieden voor moordacties omdat ze het thuis slecht hebben, mishandeld worden of verlaten door hun echtgenoten.
Enfin, motieven en ellende in overvloed.
Zo’n baby die tussen de tralies moet opgroeien, je zou hem zo willen wegpakken en hem bij ons mooie zachte muziek laten horen en met hem wandelen in een wei met bloemetjes. Maar dan zegt een medegevangene over die baby dat zijn moeder het meest van hem houdt en dat is ook weer waar.
Je wilt de knop van je tv omdraaien, maar dan hoor je een gevangene zeggen dat de Jihad zal doorgaan ook als Israël er niet meer is, want dan is er nog Irak, Afghanistan enzovoort ….
De knop dan toch maar omdraaien? Nee, want opeens zie je hoe een moeder haar jonge kinderen twee minuten binnen de tralies mag laten. Dan zie je die kinderen haar om de hals vliegen en knuffelen en huilen, en dan zie je ook die moeder huilen en dan denk je: is het toch een echt mens?
Sommige vrouwen zeggen ook dat ze na vrijlating weer opnieuw een aanslag zullen plegen.
En dan die altijd terugkerende kreet: na de dood krijgt ze het eeuwig leven.
Daar zou ik maar niet te zeer op rekenen.