This is it
Al een paar honderdduizend Nederlanders hebben deze film over de laatste repetities van Michael Jackson gezien. De film draait maar twee weken in onze bioscopen, dus ik was er vanmiddag maar gauw bij.
Ik zag behalve jongeren tussen 10 en 15 jaar ook wat volwassenen, waaronder ook moeders met kinderen tussen vier en zeven jaar. Aan zo’n moeder met een kind van een jaar of vijf vroeg ik: "En? Kent hij Michael Jackson ook?" Zegt zij: "Ja, sinds Michael dood is, heb ik hem er veel over verteld en nou wil hij zelf deze film ook zien."
Het rook er algauw naar popcorn, dus Michael maakt snoeperig, te zien aan de restanten van popcorn op de lege stoelen in de pauze en na afloop.
Kan Michael Jackson zingen?
Een week geleden zei bioloog/schrijver Midas Dekkers op televisie: "Misschien wel, maar hij beweegt er zoveel bij".
Dat klopt.
Ik ging er dan ook vooral naartoe vanwege dat bewegen, en ik werd niet teleurgesteld: niet alleen Michael stond nauwelijks tien seconden stil, maar ook al zijn collega-dansers en danseressen sprongen en hipten en hopten en kropen en renden alsmaar over de Bühne, dus ik kreeg waar voor mijn geld.
En de kinderen in de zaal? Die hoorde je niet. Ze vonden het dus prima, neem ik aan.
Het geheim van de moonwalk heb ik niet kunnen ontdekken; daarvoor werd er te weinig gemoonwalkt.
Waar ik nieuwsgierig naar was: hoe gaat zo’n repetitie voor wat zijn laatste show had moeten worden. Hoe gaat Michael om met zijn medespelers? Ik weet het nu: heel geduldig en braaf en nederig, en zo waren ook zijn medespelers. Ze zeiden nog net niet meneer Jackson tegen Michael. Wel zei Michael iets te vaak God bless you tegen zijn acteurs als hij hun een compliment wilde geven. Zo inflateert de naam God wel heel makkelijk, maar dat God bless you zal wel een Amerikaans gebruik zijn, vermoed ik.
Bij het kijken naar deze show komen er ook nieuwe vragen bij me op: hoe zou de partituur van de liedjes er uitzien? En hoe ziet de choreografie eruit, de notering van die duizenden dansbewegingen? Bij het klassieke ballet vraag ik me dat steeds al af, maar hier helemaal. Vragen dus waar ik geen antwoord op heb gekregen.
Maar een schoon spektakel was het, van het begin tot het einde. Technici, dansers, decors, vuurbollen, rook, slagwerkdivisies, hoogwerkers, ventilators, je had in ieder geval genoeg te kijken.
Met een voldaan gevoel deed ik na afloop van de film mijn oordopjes uit. Ik probeer er maar niet aan te denken wat er deze middag met de oren van al die kinderen is gebeurd. Tegen die kinderen zeg ik maar: God bless you.