Canada 2010

De sluitingsceremonie

Wat was daar nu weer het hoogtepunt van? Voor mij was het Bill. Die begon, zomaar vanuit stilstand, aan de volgende lofrede op hemzelf en op Canada:

Mij name is Bill and I am proud te be a Canadian

Ik ben Bill, 'n trotse Canadees.
Ik ben even trots als dit majestueuze land dat de winterspelen van 2010 organiseerde.

Media_httpi75photobuc_civmp

Als Canadees heb ik veel om trots op te zijn:
onze schitterende meren en verbluffende zonsondergangen,
ik ben trots op mijn geboorteplaats Montreal, op mijn McGill University,
op de woorden je suis Canadien, en dat Canadezen weten hoe je de liefde kunt bedrijven in 'n kano. Daarom zijn splinters hier ook in 't ziekenfonds.

Ik ben trots op onze Rocky Mountains, onze gletsjers,
en dat voor Canadezen -34° 'n teken van opwarming van de aarde is.

Dit is een groot land waar we dromen in 't groot. We móeten wel, in 'n land dat je grenzen zo op de proef stelt. En ik ben er als Canadees verdomd trots op dat ik na vier bier op TV gewoon ongecensureerd de Straat van Juan de Fuca kan noemen.

Want ik ben William Shatner, een van de 35 miljoen Canadezen, en wij dromen in 't groot.

-----------------------------

Aldus William Shatner, de Rita Verdonk van Canada.

Prachtig, ook die splinters in het ziekenfonds...

Ze zijn voorbij, de Olympische Spelen 2010.

De sprekers van de feestelijke sluitingsceremonie hadden het allemaal over verbroederen.
Over vier jaar Olympische Winterspelen in Rusland. Ook daar valt ongetwijfeld heel wat te verbroederen.
Er kan niet genoeg verbroederd worden in de wereld. Als het via de sport moet, dan maar met sport.