Nogmaals: van Moskou tot Moermansk
Afgelopen zondag was de laatste aflevering van deze serie mooie programma’s, gemaakt door Jelle Brandt Corstius en zijn team. Een serie die veel bewondering oogstte. Zie ook mijn Mblog-bericht van 16 maart.
In Buitenhof, zondagmiddag, koos de schrijfster Désanne van Brederode de laatste uitzending van deze serie over Rusland en de Russen tot onderwerp van haar column.
"Prachtige televisie, op prime time", vond Van Brederode. Zij prees de maker en zijn medewerkers voor hun werk.
"Dankzij hen weten wij inmiddels al meer over de misstanden in Rusland dan de gemiddelde Rus zelf. Maar wat doen wij met die kennis? Volgt er na afloop van de serie een avondvullend debat over onze diplomatieke en economische betrekkingen met Rusland?"
(…)
"Ik vrees dat er ook in de aanstaande verkiezingstijd weer nauwelijks zal worden gesproken over de Nederlandse omgang met dictaturen als Rusland en China en hun leiders. Logisch, als klein muizenlandje kun je niets kunt veranderen aan het beleid van grootmachten. We verbazen ons niettemin graag over alles wat moedige reporters en verborgen camera’s er aan het licht brengen. (…) Echter, als de serie van Brandt Corstius slechts leidt tot de verzuchting: 'Goh, wat hebben wij het hier in Nederland toch goed!', dan is dat het toppunt van cynisme. Wir haben es gewusst. Wat sympathiek van ons. Wat zijn we toch betrokken."
Aldus Désanne van Brederode. Het is de moeite waard haar column in zijn geheel te lezen. Dat kan. Zie hier.