Museumplein

Een wonderlijke dag gisteren op het Museumplein. 

Een paar honderdduizend mensen die urenlang feest kunnen vieren. Ik kan het zelf maar vijf minuten. Maar ik heb volgehouden met kijken hoe ze het deden. Ik had voor het eerst ook medelijden met die arme rijke voetballers. Ze hadden al zoveel doorstaan: die vier weken in vuvuzela-land, het Catshuis, de koningin, de boottocht door de grachten, en toen kwamen ze op dat podium. 

En - ik schaam me om het te bekennen - daar kwam opeens een moment dat ikzelf zelfs ontroerd raakte: de discjockey Armin Van Buuren zette een liedje in dat begon met "Bloed, --- zweet --- en tranen" !!!!! Tot mijn verbazing zag ik dat van Bommel dat kende, Kuit ook, Robben ook, alle spelers kenden die tekst en nog gekker: 200. 000 mensen kenden die woorden. 

Was dat niet die smartlap van André Hazes? Dat lied werd met zo'n ernst en tegelijk ironie gezongen dat ik dacht: laat maar gaan, er gebeurt toch al zo veel ellende op de wereld, er wordt gevochten, er wordt armoe geleden, er wordt verkeerd geregeerd, er wordt te langzaam geformeerd, - maar hier op het Museumplein is men vandaag doldwaas gelukkig. Misschien is deze massale zang voor nu even de enige zin van het bestaan, de enige zin ook van het bestaan van de aarde; gewoon een dom liedje zingen en dat samen met elf voetballers en 200.000 gelukzalige supporters.

Mijn eigen ontroering vond ik al gek. Daarna gebeurde er nog iets interessanters. 

Hij had het Hazesliedje al gedraaid, maar nu ging het pas echt beginnen. Hij heet Armin van Buuren. Men noemt hem de beste DJ van de wereld. Deze startte nu een stampliedje, waar voorlopig geen einde aan zou komen. Zo word je dus wereld-DJ, gewoon zo'n elektronisch dingetje draaien en daarbij Giel Beelen-achtig met je hoofd op en neer knikken en er wat bij wiebelen. Maar nu gebeurde er iets wat voor mij althans zeer opzienbarend was. Ik geloof dat Van Bommel ermee begon: lekker enthousiast meespringen op het ritme. Kuit ging ook weer meedoen, en Robben en zowat het hele elftal. En ze deden met plezier mee. En kunstig. Wel een half uur lang. Misschien gingen ze er toen pas vrede mee hebben dat ze niet kampioen waren geworden. Hun vrolijkheid sloeg op mij over. Ik bewonderde hen.

Tussen al dat circus door hoorden we ook nog flarden van interviews. We hoorden Van Marwijk zeggen: "We hebben verdiend verloren". Wesly Sneijder riep nog: "Met mooi voetbal kom je er niet altijd".

Ja, ja, het is goed. Om 17.42 was het televisie-voetbalfeest achter de rug. Ik had genoten.