Rare chinezen

Dezer dagen zag ik in het tv-nieuws een schokkend item: een wedstrijd tussen Chinese kindertjes in wie het hardst kan huilen. Hoe krijgen ze die kinderen aan het huilen?

Wel zo: een vader neemt zijn kind, ik schat nog geen jaar oud, in zijn handen, houdt het op hoofdhoogte voor zich en beweegt er dreigend mee naar een andere vader, met ook zo’n kind. De kinderen huilen al, en als hun kopjes elkaar door die snelle beweging bijna raken, gaan ze nog luider huilen.

De toekijkende volwassenen vinden dat zo grappig dat ze er luid bij gaan lachen waarna de baby’s nog harder gaan huilen. Ze schrikken van elkaar en van het lawaai van de toeschouwers, moeders en andere supporters. De baby die het hardste huilt heeft gewonnen.

Ik hoop niet dat er veel van zulke rare chinezen zijn. Op middelbare scholen in China schijnt men nog steeds de kinderen te leren dat alle Chinezen afstammen van de homo erectus, de rechtop gaande mens, de Pekingmens.

Pekingeenden zijn verstandiger.